அண்மைய மாற்றங்கள் Toggle Comment Threads | விசைப்பலகை சுருக்கவிசைகள்

  • சத்யராஜ்குமார் 9:51 pm on April 24, 2014 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி  

    கரும்புனல் 

    புத்தக விமர்சனமெல்லாம் எனக்கு வேற்று கிரகம்.

    இருந்தாலும் இரண்டு நண்பர்களின் புத்தகங்கள் என்னை என்ன செய்தன என்பதை எழுதுவதாக ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறேன். முதலில் சென்ற புத்தகக் கண்காட்சியின் பெஸ்ட் செல்லரான ராம் சுரேஷின் ‘கரும்புனல்’.

    லேபர் வார்டில் இந்த நாவலின் தொப்புள் கொடியை அறுத்தவுடனேயே, டிரஸ் எல்லாம் போடாமல் அப்படியே என் கையில் தந்தார்கள். குழந்தை அப்பா ஜாடையா, அம்மா ஜாடையா என்று கண்டுபிடிக்க முடியாததையொத்த சிரமம் இந்த மாதிரி அச்சில் வராத கதைகளைப் படிப்பதில் இருக்கிறது.

    இதுவரை நான் எழுதிய இருநூற்றுக் கணக்கான சிறுகதைகளிலிருந்து ஒரே ஒரு சிறந்த கதையை எடுத்துத் தரச் சொன்னால் கல்கியில் முதல் பரிசு பெற்ற ‘அந்நிய துக்கம்’ சிறுகதையை எடுத்துக் கொடுப்பேன். அக்கதையை டைப் அடித்துக் கொண்டு போய் முதலில் என் நண்பனின் அப்பாவிடம் கொடுத்தேன். நல்ல படிப்பாளி. அவர் என்னுடைய பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட் என்றும் சொல்லலாம். அவர் கற்ற, பெற்ற இலக்கிய அனுபவங்களையெல்லாம் உட்கார்ந்து மணிக்கணக்காய் என்னிடம் பேசுவார். அச்சில் வரும் என் கதைகளையும் படித்து ஆகா இது அருமை, இது சொத்தை என்று விமர்சனம் வைப்பார். அந்நிய துக்கம் சிறுகதையை அவர் ஒன்றும் பெரிதாய் அப்போது சிலாகிக்கவில்லை. அக்கதை பரிசு பெற்று அச்சில் வந்த கொஞ்ச நாள் கழித்து, “கதை பிரமாதமா இருக்குப்பா. கண்டிப்பா பரிசு கொடுப்பாங்கன்னு அப்போ நீ சொன்னே. ஆனா அச்சில் வராத கதையைப் படிக்கிறப்போ என்னால கணிக்க முடியலை. ஆனா உனக்கு அந்த நுட்பம் தெரிஞ்சிருக்கு. அதுதான் அச்சிதழ் வாசகனுக்கும், எழுத்தாளனுக்குமுள்ள வித்தியாசமோ?” என்றார்.

    ராம் சுரேஷ் அச்சுக்குப் போவதற்கு முன்பு ஒரு மிகச் சிறிய அவகாசத்தில்தான் இந்த நாவலின் டிராஃப்ட்டை எனக்குப் படிக்கத் தந்தார். மனதில் பட்ட சிறு சிறு நெருடல்களை அப்போது அவரிடம் சொன்னேன். நேரமிருந்தால் மாற்றம் செய்கிறேன் என்றார். ஆனால் அவகாசம் இருந்திருக்கவில்லை என்று தெரிகிறது. இருப்பினும் அந்த நெருடல்கள் இப்போது அச்சில் படிக்கையில் இல்லை. அச்சுப் புத்தகம் டீம் வொர்க். இதழாளர்கள் எழுத்தாளன் எழுதிக் கொடுத்ததைப் புரிந்து கொண்டு வாசகனை அதற்கேற்றாற்போல் தயார்ப்படுத்தி விடுகிறார்கள்.

    டிராஃப்ட்டில் படித்த போது மூன்று பக்கங்கள் தாண்டியும் எனக்கு கதை எங்கே நடக்கிறதென்ற ஜியாகிரஃபி புரியவில்லை என்றேன். இப்போது பீகார், நிலக்கரிச் சுரங்கம் என்பதெல்லாம் மிக அழகாய் ஸ்டேஜ் செய்யப்பட்டாகி விட்டது. இந்தப் புத்தகம் வாங்கும்போதே எது பற்றிப் படிக்கப் போகிறோம் என்று வாசகனுக்குத் தெரியும்.

    என்னுடைய தங்கையின் கணவர் இதே நிலக்கரிச் சுரங்கம், இதே பீகார், ஒரிஸா பார்டரில் எண்பதுகளின் இறுதியில் வேலை பார்த்திருக்கிறார். அவர் எனக்கு நிறைய அனுபவக் கதைகள் சொல்லியிருக்கிறார். ஒவ்வொன்றும் அவ்வளவு சுவாரஸ்யமானவை. சற்றே திகிலுமானவை. இந்த நாவல் படிக்கையில் மறுபடியும் ஒரு மூன்று மணி நேரம் அவருடன் உட்கார்ந்து அதே கதையைப் பேசின மாதிரி இருக்கிறது.

    நயாகரா நீர் வீழ்ச்சி மாதிரி சரக்கென்று உள்ளிழுத்து மூழ்கடித்து விடும் விறுவிறுப்பான கதையோட்டம், அதிகாரிகளின் காய் நகர்த்தல்கள் என்றாலும் அலுப்பில்லாமல் படித்துச் செல்ல முடிவது, கதையில் வரும் தீபாவின் காதல், வர்மாவின் வன்மம், சாஹஸ் மோட் குக்கிராமம், லோபோ எனும் அற்ப வில்லன், ஊழல், ஜாதி, அதிகார நயவஞ்சகம் பற்றியெல்லாம் முன்னுரை எழுதிய ஆர். வெங்கடேஷ் முதற்கொண்டு, சோஷியல் மீடியாவில் விமர்சனம் எழுதிய அத்தனை பேரும் எழுதித் தள்ளி விட்டார்கள். அதையே நான் மறுபடி ஒரு முறை ரப்பர்ஸ்டாம்ப் குத்துவதால் ஏற்கெனவே பெஸ்ட் செல்லரான இந்நாவலுக்கு ஒரு மாற்று கூடவோ குறையவோ போவதில்லை.

    ஆகவே, எழுத்தாளருக்கு சில கருத்துகளை மட்டும் முன் வைக்க விரும்புகிறேன். இவர் சுஜாதாவைக் கரைத்துக் குடித்தவர் என்பது வார்த்தைக்கு வார்த்தை மின்னுகிறது. பின்பாதியில் வக்கீல் சந்துருவுக்கு உதவியாக பீகாருக்கு அனுப்பப்பட்டவரிடம் வசந்த் வாடை அடிக்கிறதையும் தவிர்த்திருக்கலாம். கதை நெடுக இருக்கும் கேள்விக்குறி வாக்கியங்கள் கொஞ்சம் பழசாகிப் போன உரை வடிவம். அடுத்த நாவல் எழுதுவதற்குள் தனக்கென்று ஒரு மொழி நடையை இவர் கட்டாயம் அடையாளம் காண வேண்டும்.

    டாக்குமெண்ட்டரி சமாசாரங்களைக் கூட இவ்வளவு சுவாரஸ்யமாய் சொல்லக் கூடிய இவர் போன்ற எழுத்தாளர்களால்தான் டி.வி அபத்தங்களில் சிக்காமல் இருக்கும் மிச்ச சொச்ச வாசகர்களை இனி காப்பாற்ற முடியும்.

     
  • சத்யராஜ்குமார் 2:15 am on November 19, 2013 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி  

    தமிழுக்காகத் தவிக்கிறவர்கள்! 

    வாஷிங்டன் டு சான்ஃபிரான்சிஸ்கோ விமானத்தில் ‘ஜாலியா தமிழ் இலக்கணம்’ படித்தேன். இலவசக் கொத்தனார் எழுதிய புத்தகம்.

    படிக்க வேண்டிய லிஸ்ட்டில் ரொம்ப நாளாய் வைத்திருந்த இப்புத்தகத்தை இப்போது எடுக்கக் காரணம் போன வாரம் ஃபேர்ஃபேக்ஸ் தமிழ்ப் பள்ளியில் சந்தித்த நண்பர். அங்கே என் குழந்தைகளை சேர்த்திருப்பது பற்றி ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டிருந்தேன். என் மனைவி தன்னார்வத்துடன் அக்குழந்தைகளுக்குப் பாடமும் எடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார் என்பது உபரி தகவல்.

    பள்ளி நடக்கும் இரண்டு மணி நேர கேப்பில் பள்ளித் திண்ணையில் காத்திருக்கும் அப்பா, அம்மாக்களுடன் பேசும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அப்படிப் பழக்கமானவர்தான் முன்னே குறிப்பிட்ட நண்பர்.

    திண்ணை நட்பு ஃபேஸ்புக்கில் நீள, நான் எழுதுபவன் என்றறிந்து தமிழ் பற்றிக் கொஞ்ச நேரம் பேசினார். இங்கிலீஷ் மீடியத்தில் படித்த அவருக்குத் தமிழின் மேல் பேரார்வம். அதன் காரணமாகவே தன் குழந்தையை இங்கே சேர்த்திருக்கிறேன் என்றார்.

    ஆனால் அவருடைய வருத்தம் எல்லாம் படிப்பதும், எழுதுவதும் இப்போது குறைந்து போனதால் தமிழ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறந்து வருவதாக உணர்கிறேன் என்கிறார். முன்பெல்லாம் பிழையான வார்த்தையைப் பார்த்தால் இதில் பிழை உள்ளதென்று ஆணித்தரமாய் சொல்லிவிடக்கூடிய அவருக்கு இப்போது அது பிழைதானா, இல்லை சரிதானா என்ற சந்தேகம் வந்து விடுகிறதாம். இணையத்தில் மட்டுமல்ல பாரம்பரியமிக்க பத்திரிகைகளிலும் ஆங்காங்கே தப்பும் தவறுமாய் எழுதுவதால் எது சரி, எது தப்பு என்ற குழப்ப வைரஸ் அவருக்குள் புகுந்து விட்டது என்றார்.

    ஆங்கிலத்தில் சரளமாகக் கட்டுரை எல்லாம் எழுதுவாராம். தமிழில் எழுத ஆர்வமிருந்தும் தப்பாக எழுதி விடக்கூடாது என்ற பயத்தினால் தயக்கத்துடன் விலகிக் கொள்வதாகச் சொல்கிறார்.

    அவருடைய முக்கியமான குழப்பங்கள் எங்கே க், ச் போன்ற சந்திகள் போட வேண்டும், எங்கே போடக் கூடாது, எங்கே ற வரும், எங்கே ர வரும் போன்றவை. இது நண்பரின் தனிப் பிரச்சனை அல்ல, பொதுப் பிரச்சனை.

    மிகச் சரியாக இந்த மாதிரி விஷயங்களுடன், வலி மிகுதல் (கொஞ்சம் அதிகமாகவே மிகுந்தது), வலி மிகாதிருத்தல், புணர்ச்சி, உருபுகள், குற்றியலுகரம், குற்றியலிகரம், குழூஉக்குறி என்று பல தமிழ் இலக்கண குஜால்களை ஜாலியாக சினிமாப் பாடல்களை உதாரணமாய் வைத்துச் சொல்லிக் கொடுக்கிறது இந்த இலக்கண நூல். கிழக்கு பதிப்பகத்தில் கிடைக்கும் இப்புத்தகத்தை நண்பருக்கும், நண்பரையொத்த தவிப்புடன் இருக்கும் ஏனையோருக்கும் சிபாரிசு செய்கிறேன்.

    புத்தகத்தில் இருக்கும் 99 சதவீத விஷயங்களை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டாலும், ஒன்றிரண்டு விஷயங்களை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்று சொல்லி விவாதம் எழுப்ப விரும்பவில்லை. ஏனெனில் நான் அவ்வளவு பெரிய இலக்கணப்புலி இல்லை. அப்புறம் புத்தகத்தை எழுதிய இலவசக் கொத்தனார் ஓடோடி வந்து, இந்தக் கட்டுரையிலேயே கூட பதினேழு பிழைகளைக் கண்டுபிடித்துச் சொல்லுவார்.

    • சத்யராஜ்குமார்
     
  • சத்யராஜ்குமார் 7:07 am on November 18, 2013 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி  

    அமெரிக்க தமிழ் சிறுகதைகள் 

    சமீபத்தில் ஆப்பிள் ஐபுக்கிலும், அமேசான் கிண்டில் புக் ஸ்டோரிலும் வெளியிட்ட எனது அமெரிக்க சிறுகதைகள் தொகுப்பைப் படித்து விட்டு நண்பரும், எழுத்தாளருமான சரசுராம் எழுதியனுப்பிய மிக நீண்ட மின்னஞ்சல்:

    ————
    நிமிடங்களாய் உதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை. திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் பல யுகங்களை கடந்திருப்போம். கழியும் நொடிகளை அனுபவித்து ரசித்து போகிறவர்கள் நிச்சயம் புத்திசாலிகள். பாக்யவான்கள். இது சராசரி. நான் சொல்ல வருவது அதுவல்ல. அதையும் தாண்டி புனிதமானது என்கிற மாதிரி ஒன்று. அது கரையும் காலத்தை நிறுத்தும் ஆற்றல் கொண்ட படைப்பாளியை பற்றியது.. அதுவும் ஒரு எழுத்தாளனைப் பற்றியது. ஒரு எழுத்தாளனின் வாழ்க்கையில் எதுவுமே வீணில்லை என்று சொல்லலாம். அவனுக்கு நடக்கும் நல்லதும் சரி கெட்டதும் சரி அதை தன் வெளிப்பாடாய் படைப்பாய் மாற்றிக் கொள்ளும் வரம் பெற்றவன் அவன். அதை உங்கள் “துகள்கள்’ மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்திருக்கிறது. துகள்கள் துகள்களல்ல. ஒவ்வொன்றும் மலைகள். ஒவ்வொன்றையும் கடக்க கடக்க ஒரு அனுபவத்தை மனதில் ஒரு பாடமாய் எழுதிச் செல்கிறது.

    அமெரிக்கா மீது இருக்கும் வெறும் கனவுகளை உங்கள் துகள்கள் தைரியமாய் உடைத்து எறிகிறது. அது தூசிபடாத தேசம் என்கிற இமேஜின் மீது எச்சிலை உமிழ்கிறது. அங்கிருக்கும் துக்கங்கள் சந்தோசங்கள் அங்கே பொழப்பு நடத்த பண்ணுகிற தகிடுதத்தங்கள் என அது உலகம் அனைத்திற்கான பொதுவிதியென சொன்னதோடு இல்லாமல் அமெரிக்காவின் முகமூடியையும் அது கிழித்தெறிகிறது.

    ”பிழைப்பு’ கதையில் வருகிற அந்த சேல்ஸ்மேனின் நிலையும், ’மோப்பக் குழையும்’ கதையில் வரும் தியாகு மற்றும் மேனகாவின் வெளிப்பாடும் பின்தங்கிய நாடுகளைவிட மோசமானதாய் இருந்தது. எதிரில் பேசுபவன் ஓர் இந்தியன் என்று தெரிந்தும் அவனை ஏமாற்ற துணிவது அவன்மீது எந்த சினேகமும் வராமல் எப்படி அங்கே வாழ்ந்துவிடவேண்டுமென்கிற முனைப்பு பரிதாபமாய் இருந்தது. வேலையில்லா காலத்தில் ’எக்ஸானந்தா’வை நம்பவேண்டிய சூழ்நிலை சிரிப்புக்கு பின்னால் மறைந்திருந்த அந்த பரிதாபம், ஒருத்தருக்கொருத்தர் இந்தியர்களாக இருந்தாலும் உதவி செய்யக்கூட முடியாத அந்த நிலையில்லாத சூழலைச் சொல்லும் ‘பஸ் சினேகம்’, அந்த அமெரிக்க வாழ்க்கை கொஞ்சம் வாழந்து பார்க்க ஆசைப்பட்டு பொய்களாய் அடுக்கி மாட்டிக் கொள்ளும் “கனேடியன் விஸ்கி’யில் வரும் ரவியும், குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள ஆயிரம் யோசனைகள், பெற்ற குழந்தையை கூட வைத்துக் கொள்ளமுடியாத அந்த ’பாலூட்டிகள்” கதையில் வரும் அந்த பெண்ணின் பரிதாபமும், ’மிச்சம்’ கதையில் வரும் அமெரிக்கா இந்தியா என இருபக்கமுமான அந்த நியாயமும் (’என் சொந்த நாட்டில் நான் ஒரு மைனாரிட்டி மாதிரி உணர்கிறேன்’), அரைஞாண் கயிற்றால் மாட்டிக் கொண்டு மீளூம் அந்த இளைஞனும், ’ஒரு தடவை பலி கொடுத்தது போதும்..’ என்று அமெரிக்க வாழ்வின் துயரத்தை ஒற்றை வரியில் சொல்லி முடிக்கும் அந்த சுமிதா (பலூன்) வும் மறக்கவே முடியாதவர்கள். அதிலும் அந்த ‘மையவிலக்கு’ சிறுகதை இந்தியா எப்படி இருந்த போதிலும் தான் விட்டு வந்த வாழ்க்கையை மீட்க துடித்து டிக்கெட் எடுத்து தன் ஊருக்கு வந்து கண்கலங்கி பேசும் கிரிதரன் இந்த மொத்த கதைகளுக்குமான ஹைலைட்டாக இருந்தார்.

    ‘மன்னிக்கவும்..’ ‘கடல் கடந்தவன்’ ‘பாண்டேஜ்’ ‘கிச்சாமி’ ”நியூஜெர்ஸியில் ஒரு இலக்கிய சந்திப்பு’ என மற்ற கதைகளும் பக்கங்களை நிரப்பியதாக இல்லாமல் மிக சுவாரஸ்யமாய் ரசிக்க வைத்தன.

    அமெரிக்க வாழ்க்கையையும், அமெரிக்காவின் இன்னொரு முகத்தையும் இவ்வளவு தூரம் இனி எழுதிவிட முடியுமா தெரியவில்லை. தலைக்கு மேல் எப்போதும் ஒரு கத்தி தொங்கிக் கொண்டிருப்பது போல் இருக்கிற வரிகள் அமெரிக்க வாழ்விற்கான சாரம்சம்.

    இதை இங்கிருக்கும் மெயின்ஸ்ட்ரீம் பத்திரிக்கைகளில் எழுதியிருந்தால் இதன் ரீச் இன்னும் உச்சத்தைத் தொட்டிருக்கும். படிக்கிறவனை மென்மையாய் கைபிடித்து ரசிக்க சொல்கிற நடை. இயல்பாய் வருகிற சுவாரஸ்யம். அழகாய் வெளிப்படுகிற நகைச்சுவை. தமிழ் எழுத்துலகம் உங்களை மிஸ் பண்ணிவிட்டது சத்யராஜ்குமார். தமிழ்நாட்டில் இருந்து எழுத்துலகில் ஆட்சி செய்யாமல் உலகத்தின் ஒரு மூலையில் கொஞ்சம் பேருக்கு மட்டும் படைத்துக் கொண்டு நீங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது வருத்தமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் பொருளாதார துரத்தலில் இன்னும் எழுத்தையும் சுமந்து கொண்டு சலிக்காமல் நீங்கள் ஓடிக் கொண்டிருப்பதை பாராட்டத்தான் வேண்டும்.

    வாழ்ந்த காலம். நாம் அறிந்த மனிதர்கள். நமக்கு மட்டுமே நடந்த அனுபவங்கள் இவற்றை சொல்லிவிட்டு, பதிவு செய்துவிட்டு போவதைவிட இலக்கியத்திற்கு வேறென்ன செய்துவிட முடியும்? அதைவிட வேறென்ன இலக்கியமாக இருக்க முடியும்? ஒரு அமெரிக்க வாழ்க்கையின் சின்ன விமர்சனம் போல் வந்திருக்கும் உங்கள் “துகள்களுக்கு என் வாழ்த்துகள். கடைசியாய் ஒரு வேண்டுகோள். தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.
    ————

    அமேசான் லின்க்:

    http://www.amazon.com/gp/search/ref=sr_nr_seeall_1?rh=k%3Asathyarajkumar%2Ci%3Astripbooks&keywords=sathyarajkumar&ie=UTF8&qid=1382093347

    ஆப்பிள் லின்க்:

    https://itunes.apple.com/us/book/tukalkal/id723822513?mt=11

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
மறுமொழி
e
தொகு
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
நிராகரி
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 37 other followers