சர்ப்ரைஸ் சந்திப்புகள் – 2

சாவி, இதயம் போன்ற பத்திரிகைகளில் என் சிறுகதைகள் வெளிவர ஆரம்பித்த சமயம். நான் கோவையில் சேரன் போக்குவரத்துக் கழகத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அங்கிருந்த என் உறவினர் ஒருவர் நான் கதைகள் எழுதுவதை அறிந்து, ‘உங்களுக்கு பூங்கோதை தெரியுமா?’ என்று கேட்டார். பத்திரிகையாளர். சிறுகதைகள், புத்தகங்களும் எழுதியிருக்கிறார். பிற்காலத்தில் தொலைக்காட்சிகளில் தோன்றி குடும்ப நல ஆலோசனைகள் வழங்குவதைப் பார்த்ததுண்டு.

‘தெரியும்.’

‘அவரை சந்திச்சுப் பேச இஷ்டமிருந்தா சொல்லுங்க.’ என்றார்.

ஒரு மாலை நேரம் ஆபிஸ் முடிந்ததும் சாயிபாபா காலனியிலிருந்த பூங்கோதையின் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனார். அவரை முன்னமே ஓரிரு சந்தர்ப்பங்களில் பிற இடங்களில் பார்த்திருந்தாலும், அந்த பத்தொன்பது வயதில் ஒரு எழுத்தாளனாக, எனக்கென்ற ஒரு தனி அடையாளத்தோடு போய் சந்திப்பது கொஞ்சம் பெருமிதமாய் இருந்தது.

கம்பீரமான குரலில் பேசுவார். பேச்சில் தன்னம்பிக்கை இருக்கும். இன்ட்டெலக்ச்சுவல் தோற்றம்.

அந்த சமயத்தில் எப்போதும் என் கையில் ஒரு புதிய சிறுகதை இருக்கும். படித்து அபிப்ராயம் சொல்வதற்காக அவரிடம் கொடுத்தேன். சிறுகதையை வாசித்து முடித்தவர், ”சிறுகதையின் வெற்றி படிச்சு முடிச்சவுடன் அது தரும் இம்ப்பாக்ட்டில் இருக்கு. இந்தக் கதையின் முடிவில் இன்னும் கொஞ்சம் இம்பாக்ட் இருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும்.” என்றார். இதைத் தவிர சிறுகதையின் முக்கிய திருப்பமாக ஒரு கதாபாத்திரம் இறந்து போவதற்கு வலுவான காரணங்களை கதையின் முன் பகுதியில் நான் குறிப்பிடாததையும் சுட்டிக் காட்டினார். அதுகாறும் பிரசுரமாகியிருந்த நாலைந்து சிறுகதைகளை எழுதிய போது அது தரும் தாக்கத்தைப் பற்றியோ, சம்பவங்கள் குறித்த தர்க்கத்தைப் பற்றியோ நான் யோசித்ததில்லை.

அன்றைக்கு வீட்டுக்குப் போனதும் பிரசுரமான கதைகளையும், பிரசுரமாகாமல் திரும்பி வந்த கதைகளையும் படித்துப் பார்த்தேன். பிரசுரமான கதைகளில் இயல்பாகவே லாஜிக் சரியாக இருந்தது. கதையில் நல்ல இம்பாக்ட் இருந்தது. பிரசுரிக்க இயலாத கதைகளில் இயல்புத்தன்மை இல்லை. அல்லது பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் கரு இல்லை.

பூங்கோதையின் ஆலோசனைகளுக்கேற்ப கதையை மாற்றி எழுதிய பின், திரு வலம்புரிஜான் ஆசிரியராக இருந்த தாய் வார இதழில் அக்கதை பிரசுரமானது. அதற்கப்புறம் பல வருஷங்களுக்குப் பின் குமுதம் நடத்திய மாவட்ட சிறுகதைப் போட்டி வளாகத்தில் எழுதுபவர் மத்தியில் ஓரளவு அறியப்பட்ட எழுத்தாளனாக அவரை மீண்டும் சந்தித்தேன். போட்டியில் பங்கு பெற வந்திருந்த லேகா ரத்னகுமார் உள்ளிட்ட அவர் தோழிகள் சிலருக்கு என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இந்த சந்திப்புகளில் என்ன சர்ப்ரைஸ்? அது இனிமேல்தான் வருகிறது. இங்கே அமெரிக்காவில் சுமார் நான்கு வருஷங்களுக்கு முன்பு ஸாம்ஸ் க்ளப் என்னும் மொத்த அங்காடியில் உணவுப் பொருட்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தபோது என் எதிரே ஒரு ஷாப்பிங் கார்ட்டை தள்ளிக் கொண்டு வந்தார் பூங்கோதை.

அவருக்கு என்னை அடையாளம் தெரிந்திருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு. நானே அவர் முன்னால் போய் நின்று, ”நீங்க பூங்கோதைதானே?” என்றேன். கடைத் தெருவில் தெரிந்தவர்களை எதேச்சையாய்ப் பார்ப்பது நம் ஊரில் அதிசயமில்லை. ஆனால் பத்தாயிரம் மைல்களுக்கப்பால் அமெரிக்காவில் ஒரு சிறு நகரத்தில் இந்த மாதிரி சந்திப்பது ஒரு மகிழ்ச்சி கலந்த அதிர்ச்சி!

அதற்கப்புறம் பேமிலி கெட்-டு-கெதர்களில் அவ்வப்போது சந்தித்துக் கொள்கிறோம். பத்திரிகைகளுடனான தொடர்புகள் தற்சமயம் முற்றிலுமாக இல்லை என்றார். என்னைப் போலவே!

- சத்யராஜ்குமார்

---

சர்ப்ரைஸ் சந்திப்புகள் – 1

---

உரையாடல் முடிவுகள்: சலசலப்பு

பல சிறுகதைப் போட்டிகளில் பங்கு பெற்றிருக்கிறேன். பரிசுகள் கிடைத்துள்ளன. கிடைக்காமலும் போயுள்ளன. கிடைத்த போது மகிழ்ந்திருக்கிறேன். கிடைக்காத போது வருந்தியதில்லை.

ஆரம்பத்தில் போட்டிகள் நடக்கும் திசையில் தலை வைத்துக் கூட படுக்காமல் இருந்தவன்தான். இத்தனைக்கும் வாரா வாரம் ஏதாவது ஒரு பத்திரிகையில் கதை வந்து கொண்டிருக்கும். மாத நாவல்களும் கொஞ்சம் எழுதினேன். வீடு தேடி வந்து சந்தித்துச் செல்லும் வாசகர்கள். தினமும் ஒரு கத்தை போஸ்ட் கார்டு கடிதங்கள். புகழின் ருசியை லேசாக அனுபவிக்க முடிந்தது.

ஒரு வாசகர்தான் எனக்கு ஸ்பீட் ப்ரேக் போட்டார். சிந்தெடிக் கதைகளால் உங்களுக்கு பேர் கிடைக்கப் போவதில்லை. பத்து நல்ல சிறுகதைகளாவது எழுதுவது ரொம்ப முக்கியம். உங்களால் முடியும் என்பதால் சொல்கிறேன்.

குமுதம் அப்போது மாவட்டம் தோறும் ஒரு சிறுகதைப் போட்டி நடத்தியது. அந்தந்த மாவட்டத்தை சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள் குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு வந்து பரீட்சை எழுதுவது போல கதை எழுதித் தர வேண்டும். போலீஸ் நிலைய வன்புணரலை மையமாக வைத்து வழக்கம் போல க்ரைம் கலந்த ஒரு கதை எழுதினேன். எனக்கு நன்கு அறிமுகமான க்ரைம் நாவலாசிரியர் ராஜேஷ்குமார் முக்கிய நடுவர். இருந்தும் எனக்கு பரிசு கிடைக்கவில்லை. சூசன் எழுதிய ‘அம்மாவும், சில கரப்பான் பூச்சிகளும்’ என்ற சிறுகதை முதல் பரிசு பெற்றது.

ஒரு நல்ல சிறுகதைக்கான இலக்கணம் சூசனின் கதையில் இருந்தது. அதை நான் மறக்காமல் உள்வாங்கிக் கொண்டேன். அடுத்து பல நாட்களுக்கு கதை எதுவும் எழுதாமல் நிறைய சிறுகதைகளை தேடித் தேடி வாசித்தேன். மனசுக்குள் அச்சிறுகதைகளை போஸ்ட் மார்ட்டம் செய்து பார்ப்பது வாடிக்கையானது. அதற்கப்புறம்தான் கல்கியில் அந்நிய துக்கம், உள்காயம், ஒரு வினாடியும் ஒரு யுகமும், குறுநில மன்னர்கள் என வரிசையாய் பரிசுகள் கிடைத்தன. கலைமகள், அமுத சுரபியிலும் பரிசுகள் வாங்கினேன்.

இங்கே நான் சொல்ல வந்தது கிடைத்த பரிசுகள் பற்றி அல்ல. கிடைக்காத பரிசு பற்றி. அன்றைக்கு நான் மனம் சோர்ந்திருந்தால் கல்கியில் இத்தனை சிறுகதைகள் எழுதியிருக்க மாட்டேன்.

பத்திரிகையோ, வலைப்பதிவோ… சில போட்டி அறிவிப்புகளைப் பார்த்தால் கலந்து கொள்ளும் ஆர்வம் ஏற்படுகிறது. பங்கேற்கிறேன். சில மாதங்களுக்கு முன் சிறில் அலெக்ஸ் நடத்திய விஞ்ஞான சிறுகதைப் போட்டியில் கலந்து கொண்டேன். அமரர் சுஜாதா நினைவு சிறுகதைப் போட்டியிலும் பங்கெடுத்தேன். என் கதை இந்த இரு போட்டிகளிலும் தேர்வாகவில்லை. அதனாலென்ன, கலந்து கொண்டிருக்கா விட்டால் அந்த இரு கதைகளையும் எழுதியிருக்காமல் போயிருப்பேன்.

யோசித்துப் பார்த்தால் பத்திரிகைகளால் நிராகரிக்கப்பட்ட கதைகள்தான் எனக்கு நிறைய சொல்லிக் கொடுத்திருக்கின்றன. ‘பிரசுரிக்க இயலாமைக்கு வருந்துகிறோம். இதையே உங்கள் கதை பற்றிய கடைசி தீர்ப்பாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம்’ என்று சொல்லும் அந்த சின்ன சீட்டுக்கள் பத்து திருக்குறள் அதிகாரங்கள் போதிப்பதை மவுனமாக போதித்தன. ஏன் நிராகரித்தார்கள் என்று யாரையும் விளக்கமெல்லாம் கேட்க முடியாது. நாமாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

எழுதுவது என் கடமை. அமைப்புகள் அவற்றை ஏற்றுக் கொள்வதும், கொள்ளாததும் அவர்கள் சவுகரியம். இந்தப் பக்குவம் எழுத்தாளர்களுக்கு முக்கியம். பிரசுரிக்காத நிறுவனத்தை திட்டுவதும், பரிசு கொடுக்காத அமைப்புகளை கண்டிப்பதும் நம்மை வளர்த்தப் போவதில்லை. மேலும் மேலும் படிப்பதும், மேலும் மேலும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதுமே நாம் தொடர்ந்து இயங்க வழி வகுக்கும்.

வாய் பேசக் கூட தெரியாத குழந்தைகள் தட்டுத் தடுமாறி, தவழ்ந்து, விழுந்து, எழுந்து, சிரித்து தானாகவே சகலமும் கற்றுக் கொள்ளும் வித்தையை கூர்ந்து பார்த்தால் புரியும் இதுதான் இயற்கையான Learning Process என்னும் சூட்சுமம். உங்கள் படைப்புகளுக்கு நீங்களே நீதிபதியாவது முக்கியம். நீதிபதி என்பவர் சொந்த விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு இடம் தராமல் சட்டம் என்ன சொல்கிறதோ அதன்படி தீர்ப்பெழுதுபவர் என்பதை நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

நம் கதையில் என்ன பிரச்சனை என்று நம்மைத்தான் நாம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். வேறு யாரையும் கேட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டாம். அந்த நேரத்தில் பத்து சிறுகதைகள் படித்தால் அவை நமக்கு பதில் சொல்லும்.

---

தொடர்புள்ள இடுகை:- சிதைவுகள்: சிறுகதைப் போட்டி முடிவுகள்

---

கதை vs தொழில்நுட்பம்

ஆரம்பம் தொட்டே கதை எழுதும் ஆர்வத்தை விட, அதில் தொழில்நுட்பத்தை நுழைக்கும் போக்கு என்னிடம் அதிகமாயிருந்தது.

பேப்பரில் எழுதிக் கொண்டிருந்தவன் சட்டென ஒரு தட்டச்சு இயந்திரத்தை (ஹால்டா) வாங்கி தட்ட ஆரம்பித்தது அப்படித்தான். முறைப்படி டைப்பிங் பழகவில்லை. ஆனால் மனதின் வேகத்துக்கு தடதடவென தட்டி நொறுக்க சில நாட்களிலேயே பழகி விட்டேன். அப்புறம் கணினிக்கு தாவினேன். பாரதி போன்ற ஷெல் சார்ந்த மென்பொருட்களும், டாட்மேட்ரிக்ஸ் ப்ரிண்ட்டரும் என் கதை எழுதும் ஆர்வத்தை குறையாமல் பார்த்துக் கொண்டன.

அந்த காலகட்டத்தில் சுஜாதா தவிர வேறு யாரெல்லாம் கம்ப்யூட்டரில் கதை தட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று அவ்வளவாய் தெரியாது. (இரா. முருகன்?) கல்கியில் அப்போது என்னைப் பற்றி வெளியான சிறுகுறிப்பில் நான் கம்ப்யூட்டரில் கதை எழுதி வருவது குறித்து பிரசுரமாகி இருந்ததால், ஒரு விழாவில் சந்தித்த ஆர்னிகா நாசர், “கட்டுபடியாகுமா?” என்றார்.

விண்டோஸ் 3.1 வந்த பின் தமிழைப் போல பாவ்லா காட்டும் ட்ரூ டைப் எழுத்துருக்கள் புழக்கத்துக்கு வந்தன. என்னிடமிருந்த கோரல் ட்ரா என்ற மென்பொருளில் கொஞ்சம் மெனக்கெட்டால் அப்படிப்பட்ட எழுத்துருக்களை உருவாக்கும் வசதி இருந்தது. மெனக்கெட்டேன். ஒரு எழுத்துரு உருவாக்கி அதற்கு ஸரஸ்வதி என பெயரிட்டேன். சமீபத்தில் யுனிகோட் பரவலாகும் வரை எனக்கும் என் நெருங்கிய கணினி நண்பர்களுக்கும் (சித்ரன்) ஸரஸ்வதிதான் ஆஸ்தான எழுத்துரு. 2003-ல் என்றுதான் நினைக்கிறேன், முப்பது முப்பத்திரண்டு தமிழ் வலைப்பதிவாளர்களில் ஒருவனாய் நானும் மாறிய போது, சித்ரன் மூலமாக என்னை யாஹூ அரட்டையில் பிடித்த எழுத்தாளர் பாரா நானும், சித்ரனும் தமிழில் உரையாட ஸரஸ்வதியை உபயோகிக்கிறோம் என்றதும், “என்னது சிம்ரனா?” என்று கிண்டலடித்தார். எனக்கு ஏன் ஸ்ரீதேவி, கவுதமி என்று கவர்ச்சியாய் நடிகை பெயர் வைக்கத் தோணவில்லை என்று நொந்து கொண்டேன்.

டயரி போன்ற வலைப்பதிவு தொழில்நுட்பத்தை கதை எழுதி கெடுத்த முன்னோடி வில்லன் நான். அதற்கு முக்கிய காரணம், சுவாரஸ்யமான சமாசாரங்களை பதிய எனக்குத் தெரிந்த ஒரே சவுகரியமான வடிவம் சிறுகதை. அமெரிக்காவில் இந்தியர்களின் சின்ன சின்ன அனுபவங்களை சுவாரஸ்யம் கலந்த கதையாக்கி துகள்கள் என்னும் தலைப்பில் வெளியிட, நல்ல வரவேற்பு. அப்போது ப்ளாகரில் இருந்ததால், அது தந்த சுதந்திரத்தை பயன்படுத்தி கதைகளில் கொஞ்சம் DHTML மேஜிக் செய்தேன். அதாவது ஒரு கதை முடிந்த இடத்தில் லின்க் கொடுத்து மவுசை மேலே வைத்தால், கதையின் இன்னொரு முடிவு பிரசன்னமாகும். இது போல பல கதைகளுக்கு இரண்டு முடிவுகள் வைத்திருந்ததையும், DHTML தொழில்நுட்பத்தை அதற்கு பயன்படுத்தியதையும் பாரா அப்போது இமெயிலில் மனசார கீழ்கண்டவாறு பாராட்டினார்.

அன்புள்ள சத்யராஜ்குமார்

உங்களது பிளாக்ஸ்பாட் வலைப்பதிவையும் பைட்ஸ் ஆனையும் இன்றுதான் முழுக்கப்
படித்து முடித்தேன். என் முதல் பாராட்டு, உங்களது தொழில்நுட்ப
வேலைகளுக்கு. மிக அழகாகப் பல விஷயங்களைச் செய்திருக்கிறீர்கள். ஒரு
கதைக்கு இரண்டு முடிவு கொடுக்கிறபோது சட்டென்று இன்னொரு பேரா
உதயமாகிறதும் உங்களைப் பற்றிய சிறு குறிப்பு தனி பக்கமாக மேலே
விழுவதுவும் அழகாக உள்ளன. நேர்த்தியான வடிவமைப்பில் கவர்கிறீர்கள்.

விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.

மொழியின் அத்தனை சாத்தியங்களும் உங்களுக்கு வசப்படுகின்றன. ‘குமார்’ரக
எழுத்தாளர்கள் யாருமே மொழி விஷயத்தில் இந்த உயரங்களைத் தொட்டதில்லை;-)
நிச்சயமாக நீங்கள் மசாலா எழுத்தாளர் இல்லை என்று எல்லா கதைகளும்
சொல்லிவிட்டன.

அன்புடன், வாழ்த்துகளுடன்
பாரா

இதன் பின் Purist வலைப்பதிவர்களின் கோபத்துக்கு ஆளாக வேண்டாம் எனக் கருதி கதைகளை தொகுத்து இணையதளமாக்கி விட்டு, “இன்று – Today” என்னும் இந்த வலைப்பக்கத்தை வலைப்பதிவுகளின் ஒரிஜினல் நோக்கத்துக்கானதாக ஆரம்பித்தேன். சமீபத்தில் போட்டியின் பொருட்டு இரண்டொரு கதைகள் இங்கே இட வேண்டியதாயிற்று.

நான் வலைப்பதிவில் தலை காட்டிய சில நாட்களிலேயே தமிழோவியம் கணேஷ் சட்டென்று பழக்கமாகி விட்டார். “ஏதாவது பண்ணுங்க.” என்று அடிக்கடி அன்புக்கட்டளை இடுவார். தட்டையான கதைகள் அச்சு ஊடகத்துக்கு சரி. ஹைப்பர் லின்க் போன்ற அற்புத சாத்தியங்கள் கொண்ட இணைய ஊடகத்துக்கும் அதையே ஏன் கட்டிக் கொண்டு அழ வேண்டுமென எண்ணியவன், ஹைப்பர் லின்க் தொழில் நுட்பத்தை பயன்படுத்தி ஒரே கதை ஆறு தடங்களில் பிரிந்து ஆறும் ஆறு வெவ்வேறு கதைகள் போல தனித் தனியே படிக்க முடியும்படி கறுப்பு வெள்ளை கனவுகள் எழுதிக் கொடுத்தேன். இதற்கும் இணைய அன்பர்களிடமிருந்து பலத்த வரவேற்பு. 3D கதைகள் என்று கணேஷ் அதற்குப் பெயர் வைத்தார்.

இப்போது ட்விட்டர் வந்ததும் அதையும் விட்டு வைக்காமல் அங்கும் என் கதை முயற்சி தொடர்ந்ததை என் சமீபத்திய பதிவொன்றின் மூலம் அறிந்திருப்பீர்கள். அதை ட்விட்டரில் எழுதிக் கொண்டிருந்த போது – என்னிடம் பழகும் ஒரு சிலர் இது கொஞ்சம் ஓவரா இல்லையா என்றார்கள். சோதித்துப் பார்ப்பதில் என்ன தவறு? உண்மையில் அந்த ட்விட்டர் முயற்சி சில காலம் கழித்து நான் செய்ய உத்தேசித்திருந்த இன்னொரு புதிய முயற்சியின் வெள்ளோட்டம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது.

தெனாலி இணைய பத்திரிகை ஆசிரியர் குழு கொஞ்ச நாள் முன்பு என்னிடம் தொடர்பு கொண்டு, SMS மீடியாவில் ஒரு தொடர்கதை எழுத முடியுமா என கேட்டிருந்தார்கள். அதற்கான வடிவம் பிடிபட ட்விட்டர் அழகான பயிற்சிக் களம். போன்சாய் மாதிரி ஒரு தொடர் அமைத்து தருவது எனக்கு சவாலாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் தோன்றவே சம்மதித்தேன்.

இதோ அந்த தொடர்கதை ஆரம்பமாகி விட்டது. முதலில் ஒரு க்ரைம் கதை. வரவேற்பை பொறுத்து பல வகை கதைகளையும் தர எண்ணம். தமிழில் இந்த புது ஊடக முயற்சியை நீங்களும் ருசித்துப் பாருங்கள்.