Updates from ஏப்ரல், 2008 Toggle Comment Threads | விசைப்பலகை சுருக்கவிசைகள்

  • சித்ரன் ரகுநாத் 7:20 am on April 6, 2008 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: அஞ்சப்பர், கோமளவிலாஸ், சரவணபவன், , , ஜுராங், , singapore   

    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட்-2 

    Singaporeசிங்கப்பூரில் நாங்கள் தங்கிய வீடு ஜூராங்-மேற்கில் பதிமூன்றாவது மாடியில் இருந்ததால் அங்கிருந்து அதன் தொழிற்சாலைப் பகுதிகள், துறைமுகம் எல்லாம் ஒரு panoramic view-ல் காணக்கிடைத்தது. (எந்தக் கட்டிடத்திலும் மொட்டை மாடியியிருந்து வேடிக்கை பார்க்க யாருக்கும் அனுமதி கிடையாதாம்.)

    மரத்திலிருந்து ஒரு இலை உதிர்ந்தாலும் கூட பதறியடித்து ஒரு லாரி வந்து மெஷின் போட்டு உறிஞ்சி எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறது. ரோடுகள் அத்தனை சுத்தம். எங்கேயும் ஹோர்டிங்குகள், விளம்பரப் பலகைகள், அரசியல் கட் அவுட், சினிமா போஸ்டர்கள்  கிடையாது. எல்லா இடங்களிலும் தள்ளு முள்ளு இல்லாமல் மக்கள் பஸ்ஸுக்கும் டாக்ஸிக்கும் அநியாயத்துக்கு வரிசையில் காத்திருந்து ஏறுகிறார்கள்.

    ஆட்டோக்கள் இல்லாத சிங்கப்பூர் நகரம் மிகுந்த ஆறுதல். ஆனால் எங்கு போனாலும்  கால் வலிக்கிற அளவுக்கு எஸ்கலேட்டர்களில் ஏறி இறங்க வேண்டியிருந்தது. துரித ரயிலில் இடைவிடாது பயணிகளுக்கான தமிழ், ஆங்கில அறிவிப்புக் குரல்கள். நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்று தினசரி இதில் பயணிப்பவர்களுக்கு இந்தக் குரல்கள் அன்றாட வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு இனிய அவஸ்தையாகிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. முக்கியமான எல்லாப் பொது இடங்களிலும் லேசாய் நிமிர்ந்து பார்த்தால் “This area is under camera surveilance” என்று ஒரு சின்ன அறிவிப்பும் சில கண்காணிப்புக் கேமராக்களும் நம்மை முறைக்கின்றன. ஊருக்குத் திரும்பி வரும்வரை ஒன்றிரண்டு பேர்களைத் தவிர போலீஸ்காரர்கள் அதிகமாய் கண்ணில் படவில்லை. நகரில் பராமரிப்புப் பணிகள் நடக்கிற எல்லா இடங்களிலும் சுற்றிலும் மூடி மறைத்து, தமிழ் உட்பட நான்கு மொழிகளில் சீராக ஒரே மாதிரி அபாய அறிவிப்புப் பலகை வைக்கிறார்கள்.

    ரெஸ்டாரன்டில் காபி, டீ கேட்டால் அரை அடி உயர தம்ளரில் ஸ்ட்ராவுடன் தருகிறார்கள். குறைந்தது ஒரு மணி நேரம் குடிக்கலாம். பரவலாய்க் காணப்படும் food court-களில் வறுத்துத் தொங்கவிடப்பட்ட பிராணிகளின் லிஸ்டையும் (அதில் ஓணான் சாயலில் ஒரு வஸ்து காணப்பட்டது), மூக்கைத் துளைக்கும் வாடையையும் தவிர்த்து மக்டொனால்டில் பன் ரொட்டி வகையறாக்களை சாப்பிட்டுத் தொலைக்கவேண்டியிருந்தது. மற்றபடி Nativity-யுடன் சாப்பிட விரும்புபவர்களுக்கு சரவணபவன், கோமளவிலாஸ், ஆனந்தபவன், அஞ்சப்பர் என்று ரவுண்டு கட்டி ஹோட்டல்கள் உள்ளன – லிட்டில் இந்தியா என்கிற இடத்தில்.

    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட் – 4
    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட் – 3
    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட் – 1

     
    • வடுவூர் குமார் 8:31 முப on ஏப்ரல் 6, 2008 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      கால் வலிக்கிற அளவுக்கு எஸ்கலேட்டர்களில் ஏறி இறங்க வேண்டியிருந்தது

      இதானா வேண்டாம் என்கிறது….எதுக்கு நகரும் படியில் ஏறவேண்டும்.
      நின்று அழகை ரசிக்கலாமே!!!
      :-))

    • Kalaiyarasan 4:15 பிப on ஏப்ரல் 6, 2008 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Interesting to read.
      நீங்கள் பார்த்து வியந்தவை பற்றி இன்னும் எழுதுங்கள். இணையத்தில் பயணக் கட்டுரைகள் எழுதுவோர் பெருக வேண்டும்.

      Greetings from,

      Kalaiyagam
      http://kalaiy.blogspot.com

    • kalyanakamala 10:45 பிப on ஏப்ரல் 29, 2008 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      காப்பி டீ அளவு என்னையும் பிரமிக்கவைத்தது!முதல் நாள் வெறுவழியில்லாமல் குடித்தோம். இரண்டாம் நாள் ஒரு காப்பி ஆர்டெர் கொடுத்து நானும் என் கணவரும் பகிர்ந்து கொண்டோம்!
      அன்புடன்
      கமலா

  • சித்ரன் ரகுநாத் 10:43 am on April 4, 2008 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: சாங்கி, ,   

    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட்-1 

    Singaporeசிங்கப்பூர் ஒரு கான்க்ரீட் காடு என்றுதான் நான் ரொம்ப நாளாய் நினைத்திருந்தேன். சாங்கி ஏர்போர்ட்டில் விமானம் தரை இறங்கும்போது ஜன்னல் வழியே அந்தரத்திலிருந்து பார்த்ததும் அந்த நினைப்பை மாற்றிக்கொண்டுவிட்டேன்.அப்போது ‘ஜோ’ என கொட்டிக்கொண்டிருந்த மழையில் நகரின் பசுமை இன்னும் தூக்கலாய் தெரிந்தது. ஒரு சதுர அடி நிலம் சும்மா கிடந்தால் அதிலும் புல் வளர்த்து விடுவார்கள் போல.

    இறங்கினவுடன் ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம். கூட வந்த நண்பர், கூட்டிப்போக வந்த நண்பர் என இருவரும் பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் என்னை மறந்துவிட்டு டெர்மினல் 2வில் ஸ்கைட்ரெயின் ஏறி மறைந்துவிட நான் திகைத்து நின்றேன். நானோ ஊருக்கு புதுசு. தொடர்பு எண்கள், என் பாஸ்போர்ட் எல்லாமே நண்பரிடம் இருந்தது. ஆனால் பாருங்கள், சிங்கப்பூரில் நீங்களே நினைத்தாலும் தொலைந்து போய்விட முடியாது என்கிறபடிக்கு எல்லா இடங்களிலும் தெளிவாய் Sign Board-கள் அம்புக்குறி போட்டு வீடு வரை கூட்டிச் சென்று விடுகின்றன.

    அப்புறம் துரிதக் கடவு ரயில் (MRT)  மூலம் இந்த கோடி ஏர்போர்ட்டிலிருந்து அந்தக் கோடி பூன்-லேக்கு “சீனத்தோட்டம், ஏரிக்கரை” என்றெல்லாம் தமிழ்ப் பெயர் தாங்கிய நிலையங்களைக் கடந்து ஒரு நீண்ட பயணம். கஞ்சத்தனம் இல்லாமல் MRT ரயில் ஜன்னல்கள் பெரிது பெரிதாய் இருந்ததால் வெளியில் தெரிந்த வனப்புமிகு சிங்கப்பூரின் முதல் தரிசனம் ரம்மியமாக இருந்தது.

    ரயிலில் ஊனமுற்றோர்க்கான இருக்கை என்று பொதுவாய் குறிப்பிடாமல் கொஞ்சம் யோசித்து மனதை புண்படுத்தாமல்  “Please offer this seat to someone who needs it more than you do” என்று எழுதிவைத்திருந்ததை பார்த்ததிலிருந்து விரிந்தது சிங்கப்பூரின் ஆச்சரியங்கள்.

    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட் – 4
    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட் – 3
    சின்னதாய் ஒரு சிங்கப்பூர் விஸிட் – 2

     
  • சத்யராஜ்குமார் 7:37 pm on April 3, 2008 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: சாவி, ரவிபிரகாஷ்   

    சாவியில் நடக்காத போட்டிக்குக் கிடைத்த பரிசு ! 

    ரவிப்ரகாஷின் வலைப்பதிவைப் பார்த்ததும் சாவி நாட்கள் நினைவில் மலர்ந்தன. சூர்யகலா, சந்திரகலா, ராஜ்திலக், ராஜாமகள் எல்லாமே இவர்தான் என்று தெரிந்து திடுக்கிட்டேன்.

    சூர்யகலாவின் கதைகள் தனித் தன்மை வாய்ந்தவை. ஒரு இளம் பெண்ணின் பார்வையிலிருந்து எழுதப்பட்ட மென்மையான கதைகள். அவை குறித்து நானும் சரசுராமும் சிலாகித்து வியந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. அவற்றை ரவிப்ரகாஷ் தனது வலைப்பூவில் தொகுக்க வேண்டுமென்பது நேயர் விருப்பம்.

    என்னுடைய சிறுகதை வாழ்க்கையில் நாலு அல்லது ஐந்து ஒரு பக்கக் கதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். அதில் குமுதம் இதழில் எழுதிய காதல் கதையை ஏற்கெனவே காணக் கொடுத்தேன். இப்போது இவர் தளத்தைப் படித்ததும், புதையலைத் தோண்டி இன்னொரு கதையை தட்டச்சினேன். சாவி இதழ் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த சமயம் எழுதிய கதை.

    அப்போது சாவியில் ஒரு பக்க கதைப் போட்டி ஒன்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. பொதுவாக போட்டி என்றால் சோகத்தைப் பிழிய முயல்வதே வழக்கம். ஏனெனில் போட்டிக் கதைகளில் சயன்ஸ் அல்லது க்ரைம் சாயம் பூசுவது ஒரு க்ரைம் என்பது எழுத்துலக நம்பிக்கை. அதை மீறி நான் சற்று வேறேதாவது கிறுக்கிப் பார்ப்பேன். அப்படி எழுதித்தான் விகடன் ஒரு படத்துக்கு எழுதச் சொன்ன போட்டியில் (வருடம் நினைவில்லை) அறிவியல் கதையாயிருந்தும் பரிசு கிடைத்தது.

    நான் அறிவியல் சாயம் பூசி எழுதிய பல கதைகளை ரவிபிரகாஷ் சாவியில் பிரசுரித்திருக்கிறார். அவை எல்லாவற்றுக்குமே நான் ஒரு உத்தி வைத்திருந்தேன். எதிர்காலத்தில் ஆரம்பித்து நிகழ்காலத்தில் முடியும் அல்லது நிகழ்காலத்தில் ஆரம்பித்து எதிர்காலத்தில் முடியும்.

    சாவி அறிவித்த போட்டியின்படி கதைகளை வாராவாரம் வெளியிட்டுக் கொண்டே வருவார்கள். வாசகர்கள் மற்றும் நடுவர்கள் தேர்வின் அடிப்படையில் பரிசுக்குரிய கதைகள் தேர்ந்தெடுக்கப்படும். என் கதை வெளியானதும் பல வாசகர்கள், “உங்களுக்குத்தான் பரிசு! ” என எனக்குக் கடிதம் எழுதினார்கள்.

    பேப்பர் பேனா இன்க் செலவை சமாளிக்கும் அளவுக்கு பத்திரிகைகள் அனுப்பும் சன்மான செக்கை விட, வாசித்தவர்கள் எழுதிப் போடும் அந்த போஸ்ட் கார்டுகள் விலை மதிப்பில்லாதவை.

    சாவி இதழின் தள்ளாட்டத்தினால் அப்போட்டி நிறைவு பெறவே இல்லை. ஆனால், கதை வெளியான இரண்டு வாரம் கழித்து ரவிபிரகாஷிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது.

    ” உங்கள் வி.வெளியிலிருந்து ஒரு குரல் கதையைப் படித்து சாவி மிகவும் ரசித்துப் பாராட்டினார்.”

    இதை விட வேறேன்ன பரிசு வேண்டும் !

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
மறுமொழி
e
தொகு
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
நிராகரி