டூ லேட்


சமீபத்தில்தான் என் கதைகளைப் படிக்க ஆரம்பித்த செந்தில் என்னை நேரில் சந்திக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். எழுத்தாளர் சித்ரனுடன் பல வருஷங்களுக்கு முன் வேலை பார்த்தவர். தற்சமயம் நியூஜெர்சியில் இருக்கிறார்.

வயலினிஸ்ட். பரத நாட்டிய கலைஞர். பல முறை அரங்கேறியிருக்கிறார். எனக்கும் அவரை சந்தித்துப் பேசும் ஆர்வமிருந்தது. அவருடைய கலை அனுபவங்கள் குறித்து விரிவாக பேசலாம் என்று எண்ணியிருந்தேன்.

சம்பவ இடத்தில் எடுத்த படம்

சம்பவ இடத்தில் எடுத்த படம்


சென்ற சனிக்கிழமை காலையில் பத்து மணிக்கு என் வீட்டில் சந்திக்கலாம் என்று முடிவாகியிருந்தது. ஆறு மணிக்கு நியூஜெர்சியில் கிளம்பினார். புறப்பட்ட போது நன்றாக இருந்த வானிலை பத்தே நிமிஷத்தில் தலை கீழாக மாறி விட்டது. பயங்கர மழை.

வழியில் ஒரு ப்ரிட்ஜுக்கடியில் தேங்கியிருந்த தண்ணீரில் மாட்டிக்கொண்டார். 911 அவசர கால சேவையை அழைத்தும் புண்ணியமில்லை. சில மணி நேர அவஸ்தைக்குப் பின் செல்போன், பர்ஸ் போன்ற முக்கிய பொருட்களை பிளாஸ்டிக் பையில் அள்ளிக் கொண்டு ஜன்னல் கண்ணாடியை இறக்கி தண்ணீருக்குள் பாய்ந்தார். நீந்திக் கரை சேர்ந்திருக்கிறார்.

அதன்பின் ஒரு வாடகைக் கார் பிடித்து இரண்டு மணிக்கு என்னை வந்து சந்தித்தவர், இத்தனை களேபரத்தையும் விவரித்த போது ஒரு த்ரில்லர் படிக்கிற மாதிரி இருந்தது. அவசரகால சேவையை அழைத்தால் போதும், சூப்பர்மேன் போல உடனே யாரும் பறந்து வந்து நம்மைக் காப்பாற்றி விட மாட்டார்கள் என்ற உண்மை விளங்கியது. கொஞ்சமேனும் கொஞ்சம் நீச்சல் தெரிந்து வைத்திருப்பது எவ்வளவு முக்கியமென்றும் புரிந்தது.

வழக்கம் போல இந்தச் சம்பவத்தை சுற்றி ஒரு கற்பனை கோட்டிங் அடித்து ‘டூ லேட்’ என்று ஒரு சிறுகதை எழுதி விட்டேன். இந்த சிறுகதை ஏனோ எனக்கே கொஞ்சம் பிடித்திருந்தது. உங்களுக்கு எப்படியோ!


டூ லேட்

சிறுகதை

~ சத்யராஜ்குமார் ~


அவர் என்னை நம்பினாரா என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் நடந்த உண்மைகளை சொல்லித்தானே ஆக வேண்டும்.

வெட்கமாயிருந்தது. அமெரிக்கா வந்த பின்னும் இண்டியன் பங்ச்சுவாலிட்டி. ஹெட்மாஸ்டர் தங்கதுரையின் அறுக்கும் பார்வையை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

யார்க், பென்சில்வேனியாவில் காலை பத்து மணி்க்கு அவரை சந்திப்பதாக இருந்தது. இப்போது மணி மத்தியானம் இரண்டு.

”இன்னும் திருந்தலையா நீ?”

….

தொடர்ந்து படிக்க…


Advertisements