‘செல்’ இல்லாத நாள்


மனிதன் உடம்பில் ’செல்’ இல்லாமல்கூட வாழ்ந்துவிடுவான் போலிருக்கிறது ஆனால் ’செல்போன்’ இல்லாமல் வாழவே முடியாது என்றாகிவிட்டது. அது கொஞ்ச நேரம் இல்லாவிட்டாலும் கை ஒடிந்தமாதிரி உணர ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். அதை எப்போதும் கையில் வைத்து அதை நோண்டிக் கொண்டேயிருப்பதும், அதை காதில் மணிக்கணக்காய் பேசிக் கொண்டிருப்பதும் ஒரு தீரா வியாதி மாதிரி ஆகிவிட்டது. செல்போன் ஒரு தவிர்க்க முடியாத விஞ்ஞான வளர்ச்சி என்றாலும் கோயில், திரையரங்கம், பேருந்துகள் என அதை பயன்படுத்தும் இடங்களும் காலங்களும் கொஞ்சம் எரிச்சலான விஷயமாகக்தான் மாறிவிட்டது.

இயக்குனர் Feng Xiaogang –ன் சீனத்திரைப்படம் ‘Cell Phone” செல்போனின் தற்போதைய செயல் பாட்டை மிக சுவாரஸ்யமாக விவரிக்கிறது. அதில் வரும் கதாநாயகன் அந்த செல்போனை வைத்துக் கொண்டு செய்யும் தில்லுமுல்லுகளை மிக நகைச்சுவையாக சொல்லியிருந்தார். அவன் தன் மனைவியிடமும், மனைவிக்கு தெரியாத தன் காதலியிடமும் அவன் செல்போன் மூலம் செய்யும் பித்தலாட்டங்களும், அவன் சொல்லும் அளவிலா பொய்களும் கொஞ்சம் மிகையாக இருந்தாலும் ரசிக்கும்படியாகவே இருந்தன. கடைசியில் அந்த செல்போன் பொய்களால் அவன் அந்த இருவரையுமே  இழப்பதும், தன் அம்மாவின் சாவிற்கு செல்லும் அவன் அந்த சிதையில் தன் செல்போனை தூக்கி போட்டுவிட்டு கதறுவதாக படம் முடிகிறது. மிக சிறந்த படமாக இதை கருத முடியாவிட்டாலும் அந்த விவரிப்புகள் கவனிக்க வேண்டியவையாகத்தான் தோன்றியது.

சமீபத்தில்  எங்கள் வீட்டில் அனைவருக்குமாக திருப்பதி போக தீர்மானித்தோம். அங்கே செல்போன் கொண்டு போனால் கோயிலுக்குள் அதற்கு அனுமதியில்லை என்றார்கள். அங்கே ஏதோவொரு வங்கியில் டெபாசிட் செய்யலாம் என்று நண்பர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள். எதற்கு ரிஸ்க்? இதற்கு எதற்கு ஆயிரம் யோசனைகள்? செல்போன் இல்லாமல் வாழந்ததில்லையா? அப்படி ஒருநாள் இருந்துதான் பார்ப்போமே என அப்போதுதான் எனக்கு யோசனை வந்தது. என்னுடன் வந்தவர்களும் இதற்கு உடன்பட்டு செல்போன் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அப்படியே எதாவது எமர்ஜென்ஸி என்றால் சில முக்கிய நம்பர்கள் என் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது அது போதும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். திருப்பதியில் இறங்கினதுமே அந்த கை ஒடிந்த நிலையை அழுத்தமாகவே உணர ஆரம்பித்துவிட்டேன்.  என்னை மீறி என் கைகள் பாக்கெட்டில் செல்போனை தேடிப்போனது. ஒரு குடிகாரனின் சாய்ந்திரம் மாதிரி ஒரு பரபரப்பு என்னுள் தொற்றிக் கொண்டது. அதற்கு பிறகு கோயில். அதன் கூட்டம். அதன் பரபரப்பில் செல்போனை மறக்க ஆரம்பித்தேன். செல்போனை முழுவதுமாய் மறந்த நிலையில் தெளிவாய் சில விஷயங்களை என்னால் உணர முடிந்தது.

  1. காதுகளுக்கு அன்று நல்ல ஓய்வு கிடைத்தது. ஆனாலும் என் செல்போனின் ரிங்டோன் அவ்வவ்போது ஒலிப்பது போல் அமானுஷ்யமாக உணர்ந்தேன்.
  2. நம்பிக்கை பற்றியும், நட்பைப் போற்றியும், சினிமா நட்சத்திரங்களை பற்றிய கிண்டல்கள் போன்ற அபத்த குறுஞ்செய்திகளை  படிக்காதது அன்று ஆறுதலாக இருந்தது.
  3. தி.நகரில் இருந்துக் கொண்டு வடபழனியில் இருப்பதாக அன்று பொய்கள் சொல்லவில்லை.
  4. மிஸ்டு கால்களில் அன்பு செலுத்தும் தொந்தரவுகளுக்கு அன்று ஒருநாள் விடுமுறை.
  5. லோன் தருகிறேன் என்று அழைக்கும் அழகிய குரல்களின் வலைவிரிப்புகள் அன்று என்னிடம் நடக்கவில்லை.

மொத்தத்தில் அன்று ஒரு நாள் மிக மிக அமைதியான தினமாகவே கழிந்தது. அப்படித்தானே நாம் வாழ்ந்திருக்கிறோம். தினமும் அப்படியே தொடர வாய்ப்பில்லை என்றாலும் அந்த முயற்சி அன்று வெற்றிகரமாகவே முடிந்தது. ஆனால், அடுத்தநாள் காலையில் என் நண்பருக்கு போன் பண்ணி திருப்பதிப் பயணத்தைப் பற்றி ஒரு பத்து நிமிடம் விவரித்த பிறகே என் பொழுது விடிந்தது.

-சரசுராம்

Advertisements