Updates from ஜூன், 2010 Toggle Comment Threads | விசைப்பலகை சுருக்கவிசைகள்

  • சரசுராம் 12:03 pm on June 24, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: , , மொட்டைமாடி   

    மொட்டை மாடி.. மொட்டை மாடி… 

    கோயில் இல்லாத ஊரில் கூட குடியிருக்கலாம். ஆனால் மொட்டைமாடி இல்லாத வீட்டில் குடியிருக்கக்கூடாது என்பேன். அதுவும் சென்னை மாதிரி வெப்ப நகரங்களில். சென்னையில் மார்ச்சில் தொடங்கி ஒரு ஆறேழு மாதங்களை சொல்லி மாளாது. வெயில் பிரபுதேவாவை விட சூப்பராய் ஆடும். ருத்ரதாண்டவம் என்று சொல்லலாம். வியர்வையில் குளித்து குளித்து உடம்பு கூவத்தைவிடவும் நாறும். தினமும் ஒரு பாடி ஸ்ப்ரே போதாது. மனிதர்கள் யாராவது கிடைத்தால் அடிக்கிற வெறியில் உக்கிரமாய் அலைவதாகவே தோன்றும்.

    கோடையில் விடுமுறையும் சேர்ந்து கொள்கிறது.   பகலெல்லாம் பசங்களின் கிரிக்கெட்டில் அதிரும் அந்த மொட்டை மாடியின் உடம்பு. ஆனால் எத்தனை அடிச்சாலும் தாங்கறாண்டா- என்று வடிவேல் சொல்கிற மாதிரி அது சாதாரணமாய் இருப்பதாகவே எனக்கு தோன்றும். எங்கள் சினிமா மற்றும் பல்வேறு கதைகளை இந்த மொட்டை மாடியில்தான் பேசியிருக்கிறோம். அத்தனை கதைகளையும் கேட்டுவிட்டு அது ஆடி கவிழ்க்காமல்  அமைதியாக இருந்தபோதுதான் அதன்மீது எனக்கு இன்னும் மதிப்பு கூடியது.

    துணிகள் மற்றும் வடகங்களை காயவைக்க என பகல் பொழுதில் அதற்கு வேலை. அதன் பின்னும் அதற்கு ஓய்வு இல்லை. இரவில் மொட்டைமாடியில் படுப்பதற்கான ஆயத்தங்கள் மாலையே தொடங்கிவிடுகிறது. சாயந்திரமே அவரவர் படுக்கும் இடங்களில் அளவு மாறாமல் தண்ணீர் ஊற்றி ஈரமாக்குவார்கள். இரவில் படுக்கும்போது தரை குளிர்ச்சியாய் இருக்க முன் ஏற்பாடு. இரவு அந்த அமர்க்களம் தாங்க முடியாது.

    அந்த கோடை முழுவதும் எங்கள் காம்பெளண்டின் பத்து பனிரெண்டு குடித்தனங்களும் அந்த மொட்டைமாடிதான் பெட்ரூம். நான் எப்பொழுதாவது பொறுக்க முடியாத புழுக்கத்தில் மட்டும் அங்கே படுக்க போவதுண்டு. இடம் தேடவேண்டியிருக்கும்.  தேடிப் பார்க்கும் என் பார்வையில் அது ஒரு அகதிகள் முகாம் மாதிரி காட்சி தரும். கிடைக்கிற இடத்தில் படுத்து வெளிச்சத்திற்கு முன்பு இறங்கிவிடுவேன். மொட்டைமாடியின் இரவு நிகழ்வுகள் ஒரு சுவாரஸ்ய சினிமா.

    எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்கு பத்து வயது குழந்தைக்கு இரவில் நடக்கிற பழக்கம். அதுவே மாடியில் இருந்து தனியாக வந்து பாத்ரூம் எல்லாம் போய் விட்டு தானாவே படுத்துக்கொள்ளும். இப்படியே விட்டால் குழந்தை அப்படியே போய் விடும் என்று பயந்து அதை முழித்து முழித்துப் பார்க்க முடியாமல் அவளது அம்மா தன் சேலை நுனியில் அதன் உடையை கட்டி படுத்திருப்பார்கள். தூங்க அடம்பிடித்து தீராத குறும்புடன் நான்கைந்து குழந்தைகள். அவர்களின் அம்மாக்கள் அவர்களை அமுக்கிபிடித்து தூங்கவைக்க நடத்துவது ஒரு பாவமான போராட்டம்தான். அதற்குபிறகு தூக்கத்தில் பேசும் பையன்கள். அவர்களின் பகல் நேர தேடல்கள் இரவில் வசனங்களாக வெளிவரும். காலையில் கேட்டால் நான் அப்படியில்லை என்று மறுப்பார்கள். இருடா ரிக்கார்ட் பண்ணி போட்டுக் காட்டறேன் என்றால் நிற்காமல் ஓடுவார்கள்.

    எங்கள் மாடி அறைகளில் வேலைக்கு போகும் பெண்கள் தனியாக அறையெடுத்து தங்கியிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் மொட்டைமாடிதான் அடைக்கலம். அதில் சில பெண்களுக்கு போன் வந்து விட்டால் போதும் விடிய விடிய அரட்டைதான். அந்த இருட்டில் மொட்டை மாடியின் ஒரு தூரத்தில் அவர்கள் ஒரு கரிய உருவமாய் தெரிவார்கள். திடீரென பார்த்து பேயென நினைத்து பயந்த குழந்தைகளும் உண்டு. அவர்கள் அப்படி அமர்ந்து என்னதான் பேசுவார்கள் என்பது எல்லாருக்குமான கேள்வி. பேச அப்படியென்னதான் இருக்கிறதென்பதும் ஒரு புரியாத புதிர். ஒருநாள் அப்படி பேசிவிட்டு தலைமாட்டில் ஒரு பெண் செல்போனை வைத்துவிட்டுத் தூங்க, காலையில் பார்க்கும்போது அது காணாமல் போயிருந்தது. அதை யார் எடுத்திருப்பார்கள் என்று இதுவரை கண்டுபிடிக்க முடியாத குற்றம். பேச்சு தாங்க முடியாமல் கடுப்பாகி யாராவது தூக்கி பக்கத்தில் இருந்த கிணற்றில் போட்டிருக்கலாம் என்றும் பேச்சு வந்தது. இதற்குதான் எழுபது சதவிகித வாய்ப்பிருப்பதாக ரகசிய குரலில் பேசிக்கொண்டார்கள்.

    எங்கெங்கோ சுற்றிவிட்டு லேட் நைட்டாய் மொட்டைமாடிக்கு திரும்பும் காம்பெளண்ட் பசங்களின் குரூப் ஒன்று. வீட்டிற்கு தெரியாமல் இரவு காட்சிக்கு போய்விட்டு வருவதாகச் சொல்வார்கள். அவர்களுடன் கூடவே வரும் சரக்கு  மற்றும் சிகரெட்டின் வாசனை. இந்த கால பசங்களிடம் ’சரக்கி’ல்லையென்று யார் சொன்னார்கள்? ஒருநாள் மாடியில் குடியிருக்கும் மணி ‘தண்ணி’ அடித்துவிட்டு வந்து போதையில் மொட்டை மாடியிலிருந்து விழ அவன் தரையில் விழாமல் கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டத்தில் முதல் மாடி சுவற்றில் விழுந்து துணி காயப்போட்ட மாதிரி  தொங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனை உடனடியாய் பார்த்து ஹாஸ்பிடல் போய் காப்பாற்றியது தனிக்கதை. அவர்கள் வீட்டை காலி செய்துவிட்டு வேறு இடத்திற்கு போன பிறகும் அந்த வீட்டிற்கு அந்த மணியின் ஞாபகமாய் ‘குடி’யிருந்த கோயில் என்று பெயரும் இருக்கிறது.

    எப்பொழுதாவது வந்து அனைவரையும் விரட்டும் கோடை மழை. பாய் தலையணைகளை சுருட்டிக்கொண்டு இறங்குவதற்குள் அது நம்மை பாதி நனைத்துவிடும். மழை பெய்வதே தெரியாமல் தூங்கி முழுக்க நனையும் சில வறட்டு சனங்களும் எங்கள் மொட்டைமாடியில் உண்டு. அப்படியாவது குளிக்கட்டுமென்று நாங்களும் விட்டுவிடுவோம்.

    பல்வேறு ஒலிகளில் கிளம்பும் குறட்டைகளை பொறுத்துக் கொண்டு படுத்தால் தவறாமல் வரும் இதமான காற்று.  நைட் லேம்ப்பாய் எப்போதுமாய் இருக்கும் மெல்லிய இயற்கை வெளிச்சம். அவ்வவ்போது வெவ்வேறு முகங்களில் தலை காட்டும் நிலா. பெருத்த சத்தத்துடன் மிக அருகில் கடந்து போகும் விமானங்கள். வானத்தின் மூக்குத்திகள் மாதிரி மின்னும் தொலைதூர நட்சத்திரங்களை எண்ண ஆரம்பித்து விட்டால் பத்து நிமிடத்தில் தூக்கத்திற்கு உத்திரவாதம் உண்டு. மொத்தத்தில் மொட்டைமாடியை கோடையில் எங்களை தாங்கும் கொடைக்கானல் என்பேன். ஆமாம் மொட்டை மாடியை யார் ’மொட்டை’ மாடி என்று சொன்னது? அதற்குள் இத்தனை ‘விஷயங்கள்’ இருக்கிறதாக்கும்.

    Advertisements
     
    • ஆயில்யன் 12:22 பிப on ஜூன் 24, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      மொட்டை மாடி நினைவுகள் செம சூப்பரூ 🙂

      அதுவும் வடகத்தில் ஆரம்பிச்சு நிலா கண்டு, விண்மீன்கள் எண்ண ஆரம்பித்து அலுத்து போன நொடியில் அனேகமாய் தூக்கம் தழுவியிருக்ககூடும். நண்பர்களோடு மொட்டை மாடி உறக்கமும் பேச்சுக்கள் வெகு சுவாரஸ்யம்! மொட்டை மாடி இரவு தூக்கத்துக்காக மாடியில்,மாலையில் தண்ணீர் ஊற்றி குளிரவைத்து,ஏற்பாடுகளை செய்வது லீவ் குஷியில் இருக்கும் குட்டீஸ்களின் விருப்பமான வேலையும் கூட!

      //அந்த மணியின் ஞாபகமாய் ‘குடி’யிருந்த கோயில் என்று பெயரும் இருக்கிறது./

      LOL:)))))))

    • ஜெகதீஸ்வரன் 11:00 முப on ஜூன் 26, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இரவுகளில் பனிபெய்து தாலாட்டு பாடி தூங்க வைக்கும் இடம் அதுவே!…

      வாழ்க வளமுடன்!

      – ஜெகதீஸ்வரன்.
      http://sagotharan.wordpress.com

  • சத்யராஜ்குமார் 7:24 pm on June 1, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: கல்கண்டு, குமுதம், தமிழ்வாணன், லேனா   

    சர்ப்ரைஸ் சந்திப்புகள் – 5 

    கறுப்புக் கண்ணாடியைப் பார்த்தால் நினைவுக்கு வருபவர் அமரர் தமிழ்வாணன் மட்டுமல்ல, அவர் வாரிசு லேனா தமிழ்வாணனும்தான். திரு. மணியன் அவர்களுக்குப் பிறகு இவரது பயணக் கட்டுரைகளை வெகு ஆர்வமாய் படித்து வந்த நாட்கள் உண்டு.

    இவரது ஒரு பக்கக் கட்டுரைகளை வலைப்பதிவுகள் எழுத ஆதர்சமாய்க் கொள்ளலாம்.

    நாவலாசிரியர் ராஜேஷ்குமார் க்ரைம் மாத இதழில் நூறு நாவல்கள் எழுதி முடித்திருந்ததைப் பாராட்டி கோவை சௌடேஸ்வரி அம்மன் கோயில் மண்டபத்தில் ஒரு விழா நடந்தது. லேனா தமிழ்வாணனை அங்கேதான் சந்தித்தேன்.

    சரியாய் சொல்லப் போனால் விழா நடப்பதற்கு சில மணி நேரங்கள் முன்பாக ஒரு ஹோட்டலில் ஏழெட்டுப் பேர் கொண்ட கும்பலோடு கும்பலாய் அறிமுகமானேன். இம்மாதிரி அறிமுகங்கள் நடக்க நேர்கையில் ஹலோ சொல்லி முடிக்கும்போது எல்லார் பெயரும் மறந்து போய் விடும். ஆச்சர்யப்படும் வகையில் அறிமுகம் முடிந்த பின் லேனா முதல் நபரிலிருந்து கடைசி நபர் வரை வரிசையாக, “நீங்க முரளி… நீங்க சேது… ” என ஒவ்வொருவர் பெயரையும் தெளிவாய்ச் சொல்லி பிரமிக்க வைத்தார்.

    அந்த பிரமிப்பு விழா மண்டபத்திலும் தொடர்ந்தது. பல பிரபலங்கள் பேசுகையில் சள சளவென இரைச்சலோடு இருந்த சபை இவர் பேச ஆரம்பித்ததும் கப் சிப்பென அடங்கி விட்டது. அவர் பேசி முடித்த பின்பும் தீர்க்கமான அந்தக் குரல் இன்னும் சற்று நேரம் ஒலிக்காதா என ஏங்க வைத்தது.

    இந்த சந்திப்பின் சர்ப்ரைஸ் எலிமன்ட் இனி மேல்தான் வருகிறது. அடுத்த நாள் ராஜேஷ்குமார் என்னைக் கூப்பிட்டு – லேனா சென்னை கிளம்புகிறார், என் சார்பாக ஹோட்டலிலிருந்து அவரை வழியனுப்பி வைத்து விட்டு வர இயலுமா என்று கேட்டார்.

    சந்தோஷமாய் ஒப்புக் கொண்டு, ஏழு மணிக்கெல்லாம் ரயில் நிலையம் அருகே இருந்த லாட்ஜுக்கு போனேன். என்னுடன் எழுத்தாளர் என்.சி. மோகன்தாசும் இருந்ததாய் ஞாபகம். சரியாய் நினைவில்லை.

    அங்கே நாங்கள் மூவர் மட்டுமே. எட்டே கால் மணிக்கு நீலகிரி எக்ஸ்ப்ரஸ் கிளம்பும் வரை ஹோட்டலிலும், ஸ்டேஷனிலுமாக கிட்டத் தட்ட ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் எந்த வித பரபரப்புமில்லாமல் லேனா தமிழ்வாணன் அவர்களுடன் அன்னியோன்யமாய் உரையாடும் ஒரு சந்தர்ப்பம்.

    என்னென்னவோ டாபிக்குகள் அந்த சுவாரஸ்யமான மனிதரிடமிருந்து நேரடியாய் கேட்டு மகிழ்ந்தேன். உண்மையில் சொல்லப் போனால் நான் எழுதி சம்பாதித்தது இது போன்ற அரிய தருணங்கள் மட்டுமே!

    மறுமுறை ராஜேஷ்குமார் அவர்களை சந்தித்த போது – இது குறித்து எனக்கு நன்றி சொன்னவர், “ஆமா, நீ ஒரு எழுத்தாளர்ன்னு லேனா கிட்டே சொன்னியா? ” என்று கேட்டார்.

    ஒரு நிமிடம் மலங்க மலங்க விழித்தேன். பிறகு மெல்லக் கேட்டேன்.

    “நான் ஒரு எழுத்தாளரா சார்?”

    என் குரலில் இருந்த அவநம்பிக்கையைப் பார்த்து விட்டு சிரித்தார். “ஒரு கதை எழுதினாலே எழுத்தாளர்தான். நீ எல்லா தமிழ் பத்திரிகையிலும் ஒவ்வொரு கதையாவது எழுதிட்டே. நிச்சயமா நீ எழுத்தாளர்தான்.”

    இணைய ஊடகம் வளர்ந்து விட்ட பிறகு இப்போது ‘எழுத்தாளர்’ என்ற பதத்துக்கு வித விதமாக பொழிப்புரைகள் கிடைக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வட்டத்துக்கான அளவுகோல்களோடு அளவளாவுகிறார்கள். ஆனால் அந்த சமயத்தில் அவர் வாயிலிருந்து வந்த அந்த வார்த்தை எனக்கு மிகப் பெரிய டானிக்.

    இங்கே அமெரிக்காவில் குழந்தைகள் ப்ரீ ஸ்கூல் பாஸ் பண்ணி ஒண்ணாவது போகும்போது கூட ஸ்கூலில் க்ராஜுவேஷன் பார்ட்டி வைத்து அமர்க்களப்படுத்துவார்கள். அந்தக் குழந்தைகளுக்கு அந்த சின்ன வயதில் அது எத்தனை மகிழ்ச்சியையும், தன்னம்பிக்கையையும் தருமோ அது போல எனக்கிருந்தது.

    அப்புறம் உற்சாகத்துடன் நிறைய எழுத ஆரம்பித்தேன், ஒரு கட்டத்தில் குமுதம் பப்ளிகேஷன் இதழ்களில் ஏராளமாக என்னுடைய கதைகள் வெளியாகத் துவங்கின. அந்த சில வருஷங்களில் லேனாவின் மணிமேகலை பிரசுரம் வெளியிட்ட பிரபலமானவர்களின் விலாசங்கள் புத்தகத்தில் ‘எழுத்தாளர்கள்’ செக்’ஷனில் என் பெயரும், முகவரியும் இடம் பெற்றிருந்தது.

    கோவை சந்திப்பில் லேனாவிடம், “நான் ஒரு எழுத்தாளர் சார்!” என்று சொல்லாமல் போனதும் சரியே என அப்போது தோன்றியது.


    1 | 2 | 3 | 4 |


     
    • Vijayashankar 8:33 பிப on ஜூன் 1, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      வாழ்க்கையில் ஒரு சில நம்பிக்கை துளிகள் தேடி பெற வேண்டியுள்ளது! நல்ல சந்திப்பு!

    • PADMANABAN 10:32 பிப on ஜூன் 1, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நல்ல பகிர்வு சத்யா …. ராஜேஷ்குமார் ஒரு காலத்தில் மாய்ந்து மாய்ந்து என்னை படிக்க வைத்த எழுத்தாளர் …அவரது ” பாதரச பறவைகள்” இன்னமும் மனதில் பறந்து கொண்டிரிருக்கிறது … லேனாவின் கல்கண்டு என்றும் இனிப்பானது …இன்றும் குமுதத்தில் ஒரு அவரது மேலாண்மை கட்டுரை மிகவும் பிடிக்கும் …. நீங்கள் முத்தாய்ப்பை சொன்ன வரிகள் அருமை ..சிறு சிறு ஊக்கமளிப்புகள் , அங்கீகாரங்கள் மனிதனுக்குள் இருக்கும் ஆக்கபூர்வமான திறமைகளை வெளிக் கொண்டு வரும் ……..

    • காஞ்சி ரகுராம் 6:22 முப on ஜூன் 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      சொன்ன விதத்தில், நானே லேனாவை பார்த்தது போலிருந்தது.

      இது போன்ற ஒரு சந்திப்பை என் தந்தை சொல்லியிருக்கிறார்.

      நா. பார்த்தசாரதியை வழியனுப்ப ரிக்‌ஷாவில் உடன் சென்றிருக்கிறார்.

      இவர்கள் பேசியதை கவனித்த ரிக்‌ஷாகாரர், வந்திருப்பது நா.பா எனத் தெரிந்துகொண்டு, சவாரிக்கான கூலி 25 பைசாவை(!!!) வாங்க மறுத்தது சுவையான சம்பவம்.

    • REKHA RAGHAVAN 9:11 முப on ஜூன் 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      சர்ப்ரைஸ் சந்திப்புகள் சுவாரசியம். அதுவும் லேனாவுடனானது படு சுவாரசியம்.

      ரேகா ராகவன்.

    • Jawahar 11:21 முப on ஜூன் 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      //உண்மையில் சொல்லப் போனால் நான் எழுதி சம்பாதித்தது இது போன்ற அரிய தருணங்கள் மட்டுமே!//

      அதில் இருக்கிற சந்தோஷத்துக்கு ஈடு இணையே கிடையாது. என் முதல் நூல் பிரசுரமாகி இருக்கிறது. அதை விட பெரிய சந்தோஷம் எழுத்தாளர் பா.ரா. வின் நட்புதான்!

      http://kgjawarlal.wordpress.com

  • கனகராஜன் 7:46 pm on March 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி  

    இலக்கியவாதியும், ஒரு ஜோடி செருப்பும் 

    முரளிகிருஷ்ணன் என்னை முதன்முதலாக தேடிக் கொண்டு வந்தபோது நான் காணாமல் போன செருப்பைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

    முதலில் செருப்பைப் பற்றிச் சொல்லிவிடுகிறேன். நான் புதிதாக 180 ரூபாய்க்கு செருப்பு வாங்கி‍னேன். கவிஞர் ஸ்நேகிதன் தனக்கு மிகவும் வேண்டிய ஒருத்தர் தெப்பக்குளம் வீதியில் செருப்புக்கடை வைத்திருப்பதாகச் சொன்னான். 200 ரூபாய் செருப்பை 180 ரூபாய்க்கு விலைபேசி வாங்கினோம். பழைய செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு புதுச்செருப்பை அணிந்து கொண்டேன். சிறிது தூரம் நடந்த பின்னால் செருப்புக்கும் எனக்கும் ஒத்துவரவில்லையோ என்று தோன்றியது. போகப் போக சரியாகிவிடும் என்றான் ஸ்நேகிதன்.

    இரவு 8 மணிக்கு மேல் வீட்டுக்குக் கிளம்புவேன். ஒரு 20 நிமிட பஸ் பயணம். அபபுறம் ஊர் வந்ததும் பாலமுருகன் ஸ்வீட் ஸ்டாலுக்குப் போய், அங்கே சரவணனைப் பார்த்துப் பேசிவிட்டுத்தான் வீட்டுக்குப் போவது வழக்கம். அங்கே எப்படியும் ஒருமணி நேரம் காலியாகிவிடும். அன்றைக்கு செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு கடைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கே செந்தில், சக்தி என்று சில நண்பர்கள் இருந்தார்கள். ஒரு முக்கால் மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்திருப்போம். எனக்கு நல்ல பசி.

    “சரி சரவணா… நான் கிளம்பறேன்…”

    வெளியே வந்து பார்த்தபோது செருப்பைக் காணவில்லை. பதற்றத்தோடு தேடினேன்.

    “சரவணா… செருப்பைக் காணோம்…”

    “செருப்பைக் காணோமா? எங்க விட்டிங்க? நல்லா பாருங்க…”

    “இங்கதான் விட்டேன்… புதுச்செருப்பு சரவணா… காணோம்…”

    கடையில் வேறு நல்ல வியாபாரம். கூட்டம்.

    “யராவது தொட்டுட்டுப் போயிட்டாங்களோ?” என்றான் செந்தில்.

    எனக்கு திக்கென்றது. போச்சா? அநியாயமா போச்சா? 180 ரூபாய் செருப்பு. பசங்க விளையாடறாங்களா? உண்மையிலேயே யாராவது திருடிட்டுப் போயிட்டாங்களா? கடையைச் சுற்றி சுற்றித் தேடினேன். எனக்கு குழப்பம், ‍கோபம், ஆத்திரம், இயலாமை எல்லாவற்றையும் ஒரு குடுவையில் போட்டு கலக்கி குடித்த மாதிரி இருந்தது.

    நாளைக்கு செருப்பில்லாமல் அலுவலகம் போக வேண்டும். செருப்பில்லாமல் பஸ் ஸ்டாப்பில் நிற்பது எவ்வளவு அவமானத்துக்குரிய விஷயம்? இப்போது வீட்டுக்கு செருப்பில்லாமல்தான் நடந்துபோக வேண்டுமா? எனக்கான கவலைகள் என்னைச் சுற்றி வலையாகப் பின்ன ஆரம்பித்தது.

    செருப்பை ஒளித்து வைத்து விளையாடறாங்களா? கடைக்குள் செந்திலையும் காணோம். சக்தியும் இல்லை. சரவணன் வியாபாரத்தில் பிஸியாகிவிட்டான். வீட்டுக்குப் போவதா? இங்கேயே நிற்பதா? உண்மையிலேயே யாராவது திருடிப் போய்விட்டார்களா? கடையைச் சுற்றிச் சுற்றித் தேடினேன். என் விசனம் புரியாமல் தெருநாய் ஒன்று வாலை ஆட்டிக் கொண்டு என் பின்னாலே வந்தது. நான் செருப்பைத் தேடுவது அதற்கு சுவாரசியமாகப் போய்விட்டது. இன்னைக்கு நான் நிம்மதியா தூங்கப் போறதில்லே. எந்த முடிவுக்கும் வராமல் அப்படியே கடை முன்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறேன்.

    அப்போது பார்த்து ஒரு டி.எஸ்.50 வந்து நின்றது. “கனகு… செளக்கியமா?” என்றவனைப் பார்த்தேன். பக்கத்து ஊரான பொன்னாச்சியூர் பாலு. என்னோட படித்தவன். “ம்… செளக்கியம்தான்” என்று ஒப்புக்கு பதில் சொன்னேன்.

    “உன்னைத்தான் தேடி வந்தோம்…” என்றான். அப்போதுதான் அவனுக்கு பின்னால் உட்கார்ந்திருந்த ஆளைக் கவனித்தேன். இரண்டு பேரு‍மே லுங்கியில் இருந்தார்கள்.

    “அப்படியா?” இவங்க் எதுக்கு இந்த நேரத்தில தேடி வந்திருக்கறாங்க. இப்ப எனக்கு செருப்பைத் தவிர வேற எந்த கவனமும் இல்லை.

    இரண்டு பேருமே இறங்கி என்னருகே வந்தார்கள்.

    “முரளிகிருஷ்ணன்…” என்றான் பாலுவுடன் வந்தவன்.

    “எந்த முரளிகிருஷ்ணன்..?” என்று கேட்டேன். அவன் முகம் சட்டென்று மாறிப்போய்விட்டது. எனக்கு அவனை யாரென்று சுத்தமாகத் தெரியவில்லை. அவன் யாரென்று சொல்லிவிட்டு சீக்கிரம் விடைபெற்றுப் ‍போனால் தேவலை. நான் செருப்பைத் தேடுவேன்.

    “என்ன கனகு? என்னைத் தெரியலையா? நான் உங்களுக்கு லெட்டர் போட்டிருக்கேன். நீங்ககூட பதில் எழுதியிருந்தீங்களே…”

    எனக்கு கொஞ்சம் ஞாபகம் வந்தது. கூடவே கொஞ்சம் பயமும்… இலக்கியவாதி முரளிகிருஷ்ணனா? அப்ப சீக்கிரம் கிளம்ப வாய்ப்பில்லை. ஏற்கனவே நடேசன் மாதிரி இலக்கியவாதிகளால் பாதிக்கப்பட்டு நொந்து நூலாகியிருந்த சமயம். எப்படித் தப்பிப்பது? இவர்களை சீக்கிரம் அனுப்பி வைக்கவேண்டும்.

    “ஞாபகம் இருக்கு…” என்றேன்.

    “முரளி என்னோட நீண்ட கால நண்பன்… ஒரே கம்பெனியில் கொஞ்ச நாள் வேலை பார்த்திருக்கறோம்… என்னைப் பார்க்க அடிக்கடி வருவான்… உன்னைப்பத்திக் கேட்டான்… நீ இந்த நேரத்துல நீ சரவணன் கடையில இருப்பேன்னு கவிஞர் அம்சப்ரியா சொன்னாரு… அவரோட வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றோம்…” என்றான் பாலு.

    அம்சப்ரியா தப்பிச்சுட்டு என்னை மாட்ட வச்சுட்டாரு…

    நான் தலையை ஆட்டிக் கொண்டு கேட்டு சிரித்து வைத்தேன்.

    “என்னோட செருப்பைக் காணோம்… தேடிட்டு இருக்கேன்…”

    “அப்புறம் இலக்கியப்பணியெல்லாம் எப்படி இருக்கு?” என்று முரளிகிருஷ்ணன் கேட்டான்.

    இதுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று சத்தியமாய்த் தெரியவில்லை. “நான் எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டேன்.” என்றேன்.

    “அது எப்படி எழுதாம இருக்க முடியாதே?” என்றான் முரளிகிருஷ்ணன்.

    “முடியுதே…”

    அவன் ஏதோ துக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டான். அப்புறம் கி.ராஜநாரயணனைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தான். கடுமையான விமர்சனம். நான் செருப்பைத் துழாவுவதில் கவனமாயிருந்தேன். சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தினான். என்னைக் கவனித்தான். “நீங்க செருப்பைத் தேடிட்டு இருக்கறீங்க…”

    “ஆமாங்க…”

    “செருப்பு கிடைச்சாத்தான் பேசுவீங்க…?”

    சிரிக்கிற மாதிரி நடித்தேன். காணாமல் போன செருப்பு என்னை தவிக்க வைத்தது. என் கவலை இவர்களுக்குப் புரியாது. இவர்களை எப்படி சீக்கரம் அனுப்புவது? ஒரே வழி. டீ சாப்பிட வைத்து அனுப்பிவிடுவது. அப்புறம் வந்து செருப்பைத் தேடுவது.

    “டீ சாப்பிடலாம்…” என்றேன்.

    “சாப்பிடலாமே…”

    எதிரேதான் செந்திலின் டீக்கடை. உள்ளே நுழைந்ததும் செந்தில் விஷமத்தனமாகப் புன்னகைத்தான். “செருப்பு கடைச்சுதாண்ணா?”

    எரிச்சலோடு, “இல்லை…” என்றேன்.

    “நல்லாத்தேடிப் பாருங்கண்ணா… கிடைக்கும்” என்றான். நான் சந்தேகத்தோடு கடை நோட்டமிட்டேன். கல்லாப்பெட்டி டேபிளுக்கு கீழே என் செருப்பு ஒளிந்து கொண்டிருந்தது.

    “ஓவ்… என் செருப்பு…” என்று உற்சாகத்தில் கத்திவிட்டேன்.

    “இது உங்க செருப்புங்களாண்ணா…”

    “செந்திலு… பாத்தியா உன் வேலைய என்கிட்டயே காட்டிட்டே..”

    “பரவாயில்லீங்கண்ணா… எப்படியோ கண்டுபுடிச்சீட்டீங்க…”

    நிம்மதியாக இருந்தது. ஆனால் அந்த நிம்மதி படக்கென்று பிடுங்கப்பட்டது.

    “இப்ப நம்ம ஃபிரியா பேசலாமா?” என்றான் முரளிகிருஷ்ணன்.

    எனக்குப் பசி. “சாப்பிடற நேரமாச்சே?” என்று பலஹீனமாய் சொன்னதற்கு, “நாங்க சாப்பிட்டாச்சு… மட்டன் குழம்பு…”
    முரளிகிருஷ்ணன் கையை மூக்கருகே வைத்து வாசனை பிடிக்க வைத்தான்.

    போச்சுடா… இன்னைக்கு இலக்கியம் பேசாம போகமாட்டான் போலிருக்கு… மூன்று டீ சொல்லிவிட்டு முரளிகிருஷ்ணனைப் பார்த்தேன்…

    அவன் பேச ஆரம்பித்தான்… இல்ல இல்ல… திட்ட ஆரம்பித்தான்.

    ஜெயமோகன், குட்டி ரேவதி, சல்மா, வெண்ணிலா, எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்… என்று ஒருத்தர் பாக்கி இல்லாமல் திட்டினான். குறிப்பாக பெண் படைப்பாளிகள் மீது என்ன கோபம் என்று தெரியவில்லை… மணி பத்தரைக்கு மேலாகிவிட்டது. பசி தாங்கமுடியாமல் கண்கள் இருட்டிக் கொண்டிருக்க, தலையை மட்டும் ஆட்டிக் கொண்டிருந்தேன். செருப்பு கிடைக்காமலே போயிருந்தால் நன்மையாக இருந்திருக்கும்.

    • கனகராஜன்
     
    • அருள் 12:08 முப on மார்ச் 3, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      பாவம்-ங்க கனகராஜன் நீங்க. உங்க வேதனை எனக்கு புரியுது. இது மாதிரிதான் நாட்டுல பல பேரு பாதிக்கப் பட்டிருக்காங்க.

    • madurai saravanan 11:13 முப on மார்ச் 3, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      good article . but feeling good

    • REKHA RAGHAVAN 12:36 பிப on மார்ச் 3, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      //செருப்பு கிடைக்காமலே போயிருந்தால் நன்மையாக இருந்திருக்கும்.//

      புத்தம் புது செருப்பை வாங்கிய கையோடு தொலைப்பது என்பது எவ்வளவு வருத்தத்தை கொடுக்கும் என்பதை மிக அழகாக சொல்லியிருக்கிறீர்கள். நல்ல பதிவு.

      ரேகா ராகவன்.

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
மறுமொழி
e
தொகு
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
நிராகரி