Updates from ஓகஸ்ட், 2011 Toggle Comment Threads | விசைப்பலகை சுருக்கவிசைகள்

  • மீனாட்சி சுந்தரம் 12:00 am on August 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: ஃபைன், இன்ஸ்பெக்டர், ஊழல், , பள்ளி, , பைக், போலீஸ், மாணவர்கள்   

    சட்டங்களும் நஷ்டங்களும் 

    காலங்கார்த்தாலே போலீஸிடம் மாட்டுவேன் என்று கொஞ்சம் கூட நினைக்கவில்லை.

    அன்று காலையில் கிளம்பும் போதே பயங்கர லேட்டாய்த்தான் கிளம்பினேன். பைக்கில் பறந்தடித்துச் சென்றாலும் கவுண்டம் பாளையத்திலிருந்து சரவணம் பட்டிக்கு இருபது நிமிடம் ஆகும். ஒன்பது மணிக்குள் கண்டிப்பாய் கார்ட் பஞ்ச் பண்ண முடியாது என்று தெரிந்தும், ஒரு சான்ஸ் பார்க்கலாம் என்று வேகமாய்ப் பறந்து கொண்டிருந்தேன். ஜி.என்.மில்ஸ் தாண்டி ரயில்வே க்ராஸிங் தாண்டும் போது பள்ளிக்கூட யூனிஃபார்மில் இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள் லிஃப்ட் கேட்டுக் கையை நீட்டினார்கள்.

    நிற்க நேரமில்லாமல் வேகவேகமாய்ப் போய்க் கொண்டிருந்த நான், பள்ளிச் சிறுவர்கள் என்றதும் பிரேக்கை மிதித்தேன். பார்த்ததுமே தெரிந்தது. அண்ணன்-தம்பி… அண்ணன் ஏழாம் கிளாஸும் தம்பி ஆறாம் கிளாஸும் படிக்கிறார்களாம்.

    பள்ளிக்கூடம் செல்ல வேண்டிய பஸ்ஸை மிஸ் செய்து விட்டதாலும், மிக லேட்டாகி விட்டதாலும் கொஞ்சம் அவசரமாய் வெள்ளக் கிணறு பிரிவில் இறக்கி விட்டால் போதும் என கெஞ்சும் நிலையில் கேட்டுக் கொள்ளவே பைக்கில் இருவரையும் உட்காரச் சொல்லி திராட்டிலைத் திருகினேன்.

    மூன்று நிமிடம் இருக்கும். அடுத்த க்ராஸிங்கைக் கடக்கும் சமயத்தில் அந்த ட்ராஃபிக் போலீஸ் ஸ்குவாட் விசிலடித்துக் கூப்பிட்டதை சத்தியமாய் நான் கவனிக்கவில்லை. அடுத்த இரண்டாவது நிமிடம் ஒரு கான்ஸ்டபிள் எங்களை விரட்டி மடக்கி வண்டிச் சாவியைப் பறித்தபோது, அரை கிலோமீட்டர் தாண்டியிருந்தேன். “வண்டியைத் தள்ளிட்டு வாப்பா. இன்ஸ்பெக்டர் கூப்பிட்டாரு. மூணு பேரும் வாங்க..!” சொல்லியபடியே தான் வந்த வண்டியைத் திருப்பினார் கான்ஸ்டபிள்.

    கடுப்புடன் திரும்பி நான் அந்தச் சிறுவர்களைப் பார்க்க, “ஸாரிண்ணா..!” என்று சங்கடத்துடன் தலையைக் குனிந்தபடி வந்தாலும், சிறுவர்களின் முகத்தில் பள்ளிக்கு லேட்டாவதின் பயம் தெரிந்தது.

    வண்டியைத் தள்ளியபடி அந்த இன்ஸ்பெக்டர் இருந்த இடத்திற்கு வர கால் மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. ஒரு டெர்ரரிஸ்ட்டைப் பிடித்த பெருமையுடன் என்னைப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் ரொம்பக் கறாராய்,

    “ட்ரிபிள்ஸ். நிக்காமப் போனா விட்டுடுவமா.? பீக் அவர்ஸ். முந்நூற்றைம்பது ரூபாய் ஃபைன். நிக்காம போனதுக்கு ஒரு இருநூத்தைம்பது. ஆக மொத்தம் அறு நூறு எடுப்பா..!”.

    ஒரு உதவி செய்யப் போய் அலுவலகத்துக்கு லேட்டாவதுடன், அறுநூறு ரூபாய் தண்டம் வேறு. நான் திரும்பி கோபமாய் அந்தச் சிறுவர்களைப் பார்க்க, அதில் பெரியவன் தைரியமாய் அந்த இன்ஸ்பெக்டரிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.

    “சார் இந்த அண்ணன் மேல ஒண்ணும் தப்பு இல்ல சார்… நாங்கதான்.! அதோ அங்கதான் சார் லிஃப்ட் கேட்டோம். பாவம் சார் இந்த அண்ணன்.. விட்டுங்க. ஸ்கூலுக்கு வேற லேட்டாகுது சார்..!”.

    அந்த இன்ஸ்பெக்டர் திரும்பி, “தம்பி சும்மா இரு. ஃபைன வண்டிய ஓட்டினவங்கதான் கட்டப் போறாங்க. உனக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தமில்ல.!” என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு முன்னால் இருந்தவர்களுக்கு ஃபைன் ஷீட் எழுதுகிறேன் என்று வசூலைத் தொடர்ந்தார். “இல்ல சார். அந்த அண்ணன் மேல தப்பு ஒண்ணுமில்ல..” அந்தச் சிறுவன் மறுபடி துவங்க, கடுப்புடன் திரும்பிய இன்ஸ்பெக்டர் கத்தினார். “நிறுத்துடா நாயே.! யார் மேல தப்புனு சொல்லற அளவுக்கு பெரிய புடுங்கியாடா நீயி.? வாய மூடிக்கிட்டு நில்லு. ஏதாவது சொல்லிடப்போறேன்.!”.

    அத்தனை பேர் முன்னால் அவமானப்பட்ட வலியுடன் கண்கள் கலங்க அவன் திரும்பி என்னைப் பார்க்க, நான் அவனை ஏதும் பேச வேண்டாம் என சைகை செய்துவிட்டுக் காத்திருந்தேன். அதற்கப்புறம், மேலும் பத்து நிமிடம். இருநூறு ரூபாயில் பேரம் முடிந்து. அதே சிறுவர்களை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு, இனி வாழ்க்கையில் எவனுக்கும் லிஃப்ட் கொடுப்பதில்லை என்ற முடிவுடன் அலுவலகத்துக்குக் கிளம்பினேன்.

    இந்தப் பதிவின் நோக்கம் ட்ரிபிள்ஸ் போகாதே, போலீஸ் ஊழல், உதவி செய்யாதே என்று எதுவும் சொல்வது அல்ல. ஐந்தாவது நிமிடம் அந்தச் சிறுவர்களை வெள்ளக் கிணறு பிரிவில் இறக்கி விடும்போது நடந்ததுதான் நான் சொல்ல வந்தது.

    வண்டியை விட்டு இறங்கியதும், “பார்த்து போங்கப்பா..!” என்று சொல்லிவிட்டு ஆக்ஸிலரேட்டரை முறுக்க எத்தனித்த போது அந்த ஏழாம் வகுப்புப் பெரியவன் கூப்பிட்டான்.

    “அண்ணா..!”

    “என்ன.?” என்பது போல் நான் திரும்பிப் பார்த்ததும் அவன் தொடர்ந்தான்.

    “சாரிண்ணா… இப்பிடி ஆகும்னு தெரியலைண்ணா. எங்களால உங்களுக்கு இருநூறு ரூபா நஷ்டம். அண்ணா… எங்கிட்ட அவ்வளவு பணம் இல்ல. நாங்க ஸ்கூலுக்கு வந்திட்டு போக எங்க அப்பா கொடுத்த இருபது ரூபா இருக்குண்ணா. இத நீங்க வாங்கிக்கணும்..!” என்றவன் நீட்டிய கையில் இரண்டு பத்து ரூபாய்த் தாள்கள் காற்றில் படபடத்துக் கொண்டிருந்தன.

     
    • kullabuji 7:07 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      மிகவும் வ௫த்தமளிக்கிறது.

    • தகடு 7:07 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நல்லாருக்கு…

    • காஞ்சி ரகுராம் 8:01 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      மாணவர்களின் கள்ளமற்ற மனதைக் காட்டிய பதிவு.

      நேற்று மூன்று மாணவர்கள் லிஃப்ட் கேட்டனர். மூவரையும் எப்படி ஏற்றிச் செல்வது?! இருவரை ஏற்றிக் கொண்டு ஒருவனை தனிந்து விடுவதும் சரியாக இருக்காதே என நினைத்தபடியே வண்டியை நிறுத்தினேன். என் யோசனை களைவதற்குள்ளேயே ஒருவன் என் கைகளினிடையே நுழைந்து முன்னால் ஏறிக் கொள்ள, மற்ற இருவரும் குதிரை மீது ஏறுவது போல் தாவி என்னை கட்டிக் கொண்டு, “போலாணா, ரைட்.. ரைட்.. ” என்று சொல்ல, அவர்களின் பிஞ்சு மனதை நினைத்து புன்னகைத்தபடியே பள்ளியில் இறக்கி விட்டேன். என்ன ஒன்று, போலிஸ் இருக்கும் இடங்களை ஜாக்கிரதையாக தவிர்க்க வேண்டியிருந்தது.

      இம்மாணவர்களின் மனசு சில போலிஸ்-க்கு இருந்தாலே உதவிகள் நீளும்.

    • chinnapiyan v.krishnakumar 8:02 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      கொடூரத்திலும் கொடூரம். பல நாள் திருடன் ஒரு நாள் அகப்படுவான்.

    • sri 10:31 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நெஞ்சம் நெகிழ்கிறது இது போன்ற பொறுப்பான இளம் மாணவர்கள் இருப்பதை அறியும்போது!

    • Anand Raj 10:56 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      காவலர்களின் கடமையை விட.. சிறுவர்களின் “நம்மால் தானே” என்ற கவலை.., இன்னுமும் “பொறுப்பான இளைய தலை முறை” இருக்கிறதே என நிம்மதி பெருமூச்சு கொள்ளவைத்தது.

    • David Jebaraj 12:06 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      எனக்கும் இது போல் ஒரு சம்பவம். அவசரமாய் போய்கொண்டிருக்கையில் (உச்சி வெயில் நேரம், மாணவர்கள் தேர்வு நேரம்) அவசர அவசரமாய் காலில் செருப்பு இல்லாமல் போய்கொண்டிருந்த சிறுவனை நானே அழைத்து பைக்கில் அமர்த்தி போனேன். பள்ளியில் இறக்கி விடும் சமயம், ‘ஏம்பா உங்கப்பாட்ட சொல்லி ஒரு செருப்பு வாங்கி போடலாமில்லே’ என்று கேட்டவுடன் ‘அண்ணே எங்கப்பா (சமீபத்தில் நடந்த, நாங்கள் அறிந்த, கோரமான) ஒரு ஆக்சிடண்ட்ல இறந்துட்டாருண்ணே’ என்றான். அவர் ஒரு ஆசிரியரும் கூட. சட்டென்று மனம் பதைக்க நான் ‘தம்பி என்கூட வா. நான் உனக்கு செருப்பு வாங்கி தாரேன்’ என்று கூப்பிட்டேன். அதற்கு அவன் ‘வேண்டாண்ணே. எங்கம்மா யார்ட்டேயும் எதுவும் வாங்க கூடாதுன்னு சொல்லிருக்காங்க. தேங்ஸ்னே’ என்றபடியே நிழல் நிழலாக தாவி பள்ளி உள்ளே ஓடி மறைந்தான். நான் அவன் போன பின்பும் சிறிது நேரம் வெறித்து பார்த்தபடியே அங்கே நின்று விட்டு கிளம்பினேன். மனதில் ‘கொள்ளென கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று… கொள்ளேனென்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று’ என்ற செய்யுள் ஓடியது…

    • asksukumar 12:35 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      யதார்த்தம் இப்படித் தான் இருக்குங்க! அந்த தம்பிங்க காலத்துலயாவது இது மாறனும்!

    • Sakthivel 12:44 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      வருத்தமளிக்கிறது. வருத்தபடாதீர், ஓர் அனுபவம்.

      சென்னை தேவலாம், நன்றாக பேரம் பேசினால் கடைசியில்
      ” மொத போனி டீ செலவுக்காசும் கொடுத்துட்டு போப்பா” னு முடிப்பாங்க.

    • லாரிக்காரன் 11:15 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இருநூறு ரூபாயில் நீங்கள் இந்தியாவை நொந்தபோது இருபது ரூபாயில் இளைய தலைமுறை ந்ம்பிக்கையூட்டியது சமூகம் கண்டிப்பாக மாறும் இது போல் இளையவர்களால்

    • கோமாளி செல்வா 1:32 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      கடைசில அந்தப் பையன் சொன்னது உண்மைலயே ரொம்ப சிலிர்ப்பா இருக்குனா.. ரொம்ப அருமையான பதிவு 🙂

    • பாலா 1:41 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      வருத்தமே… போக்குவரத்து காவலர் சிறுவர்களிடம் பேசிய முறை தவறெனப்படுகிறது.. காவலர்கள் மீதான அந்தச் சிறுவர்களின் பிம்பம் எப்படியும் மாசுபட்டிருக்கும்..

    • Mohan 6:29 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Super Boss.. Nalla paarunga antha paiyan naan than…

    • anand 9:53 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Sir

      Please make this page as print out and send to all Police staion and Coimbatore commisoner office including Traffic department head office. All police men should read it and they should relaise this.

      Hope you can understand my request.

      Regards
      Anand
      Pollachi

    • Ramesh 4:56 முப on ஓகஸ்ட் 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      காவலர்களின் கடமையை விட.. சிறுவர்களின் “நம்மால் தானே” என்ற கவலை.., இன்னுமும் “பொறுப்பான இளைய தலை முறை” இருக்கிறதே என நிம்மதி பெருமூச்சு கொள்ளவைத்தது.

    • Elango 9:10 முப on ஓகஸ்ட் 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      குழந்தைகள் மனது தான் எவ்வளவு உயர்ந்தது.

    • Tharique Azeez | உதய தாரகை 8:16 பிப on ஓகஸ்ட் 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      உள்ளத்தை நெகிழ வைத்த உணர்ச்சிபூர்வமான கட்டம், அந்தப் பையன் ஈற்றில் சொன்ன விடயம். பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு நன்றி.

    • கோளாறு 12:10 பிப on ஓகஸ்ட் 13, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      சட்டம் சாமானியர்களிடம் தன் கடமையை (???) செய்யும்,கை குழந்தையிடமும் கையூட்டு கேட்பார்கள்.யதார்த்தமான பதிவு தலைவரே.. வழிப்பறி கொள்ளையர்களை பற்றியும் வஞ்சமில்லா சிறார்கள் பற்றியும் !!!

    • amas32 12:23 பிப on ஓகஸ்ட் 13, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இது போன்ற பதிவுகள் தாம் மனித நேயத்தையும், அன்பின் ஆழத்தையும் காட்டுகின்றன. போலிஸ்காரர் செய்யும் தவறு நாம் எப்பொழுதும் பார்ப்பது தான் ஆனால் நீங்கள் செய்ததும் அந்த சிறுவன் செய்ததும் பெருமைக்குரியவை. நல்லப் பதிவு!
      amas32

    • sarbudeen 10:59 முப on ஓகஸ்ட் 14, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Antha siruvarkalin elakiya manathu ennai rombaum nehilach seithathu

    • sss.cbe 9:47 முப on ஓகஸ்ட் 15, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      தல இதைத்தான் கலாம் சொன்னாரு!உங்க டோனி எங்க ப்ரானு எல்லாம் பார்த்துக்குவங்க! நோ கவலைஸ், நாம அவங்களுக்கு வேல்யூஸ் சொல்லிக்கடுத்தா போதும்

    • தினேஷ் குமார் 11:43 முப on ஓகஸ்ட் 22, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      ம்ம்ம்..

      இந்தச் சிறுவர்கள் இளைஞர்களாவதற்குள் இந்தச் சமுதாயம் அவர்களையும் கெடுத்து வைத்திருக்குமே என்றெண்ணும்போது இன்னும் வருத்தமாயிருக்கிறது.

    • ganesan 11:28 முப on பிப்ரவரி 21, 2012 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      போலிஸ்காரர் செய்யும் தவறு மிகவும் வ௫த்தமளிக்கிறது.

    • Sara Durai 10:35 முப on ஜூன் 6, 2013 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நேரத்துக்கு பேருந்து விட்டா ஏன் ட்ரிபுள்ஸ் ,ஓவர்ஸ்பீடெல்லாம்

    • Azhagan 12:13 முப on ஓகஸ்ட் 7, 2013 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      அவர்கள் சிறுவர்கள் அல்ல: நம்பிக்கையூட்டும் எதிர்கால இந்திய இளைஞர்கள்

  • காஞ்சி ரகுராம் 4:41 am on July 12, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: அக்வேரியம், அட்லாண்டிஸ், டால்பின் பே, தீவு,   

    அடடா துபாய் – 5 : அட்லாண்டிஸ் அதிசயங்கள் 

    அந்த ஜெல்லி மீனைப் பார்ப்பதற்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது! பெல்லி மீன் என்றும் சொல்லலாம். வயிறு மட்டும்தான் இருக்கிறது. கண், காது என மெய்ப்புலன்களில் நான்கைக் காணோம். மீனின் உருவம் குடை போல, பூ போல இருக்கிறது. அதன் நடுவே பஞ்சுப் பிஞ்சாய் உறுப்புகள். விளிம்புகளில் ஓரங்குல இடைவெளியில் ஓரடி நீளத்திற்கு நார் போன்ற உறுப்புகள். இந்த உறுப்புகளில் ஏதேனும் பிசின் இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை. அசினின் ஷாம்பு விளம்பரத்தில் கூந்தல் வழுக்கிக் கொண்டுச் செல்வதைப் போல, சக மீன்களின் உறுப்புகளோடு சிக்கிக் கொள்ளாமல் வழுக்கிக் கொண்டு நீந்துகின்றன.

    இடம். துபாய் – அட்லாண்டிஸ் வாட்டர் பார்க்.

    அட்லாண்டிஸ். கடலில் மண்ணைக் கொட்டி செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட தீவு. ஆற்றில் போட்டாலும்… நம்மவூர் பழமொழியெல்லாம் அங்கே கிடையாதோ என்னவோ?! கடலில்கூட அளவில்லாமல் மணலை, பணத்தைக் கொட்டி தீவுகளை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். அதில் அடுக்கடுக்காக, ஆர்ப்பாட்டமாக அபார்ட்மெண்ட்கள், ஹோட்டல்கள். அதன் கட்டுமானங்களும், நேர்த்தியும் பிரமிக்க வைத்தாலும், பார்வை அதன் திரைமறைவிற்குச் செல்லும்போது மனம் வலிக்கத்தான் செய்கிறது.

    பாலைவன வெப்பத்தாலும், மனப் புழுக்கத்தாலும் சிந்துவதற்கு முன்பே வியர்வை காய்ந்துவிட்ட, அடித்தட்டு மக்களின் உழைப்பை உறிஞ்சி எழுப்பப்பட்ட மாளிகைகள்தானே அவை? பர்ஜ் கலீஃபாவை ரசித்த இரண்டாம் நாளே அச்செய்தியைப் படித்தேன். ரத்த சொந்தத்தின் துர்மரணத்திற்கு, ஊருக்குச் செல்ல விடுப்பு கிடைக்காத விரக்தியில், அக்கட்டிடத்திலிருந்து குதித்து உயிரிழந்திருக்கிறான் ஒரு தொழிலாளித் தமிழன். என்ன செய்ய! சமஸ்தானங்களும், சாம்ராஜ்யங்களும் பலரது கண்ணிரின் மீதுதானே எழுப்படுகின்றன? சரி, தண்ணீருக்குத் திரும்புகிறேன்.

    இந்த வாட்டர் பார்க்-இல் இருக்கும் அக்வேரியத்தில் 65 ஆயிரம் மீன்கள் நீந்துகின்றனவாம். 65k கலரில் கூட இருக்கின்றன! அக்வேரியத்தின் அமைப்பு குகை போன்று இருக்கிறது. உள்ளே செல்லும் போது ஒவ்வொரு நிலையிலும் பெரியப்பெரிய கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் இனவாரியாக கடல்வாழ் உயிரினங்கள். எல்லவற்றையும் போட்டோ எடுத்துக் கொண்டிருக்காமல், அருகே சென்று, அதன் செதில்களின் அசைவுகளை, மடிப்பு அம்சா தாடைகளை, கோலிபோல உருளும் கண்களை, வாய்திறக்கும்போது செவ்வந்திப் பூ நிறத்தில் தெரியும் உள்வயிற்றை… ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் மனதினில் வீடியோவே எடுத்துக் கொண்டேன்!

    அக்வேரியத்தின் நடுப்பகுதியில் கடலுடன் இணைக்கப்பட்ட மூன்று மாடி உயர பிரம்மாண்ட தொட்டி.  அதில் ரகம் ரகமாய் ஆயிரக்கணக்கில் மீன்கள். இமைக்க முடியாமல் பார்த்தேன். படைத்தவனுக்குத்தான் எத்தனை விதமான உருவ, வடிவ கற்பனைகள்; அழகுணர்ச்சிகள்; ரசனைகள்! பட்டம்போன்ற தன் துடுப்புகளை, பறவைபோல் அசைத்து, நீரில் எந்த சலனத்தையும் எழுப்பாமல் அதிவேகமாகச் செல்லும் மீன்கள்; கூட்டம் கூட்டமாய், இரு கோடிக்கும் மாறி மாறி, ஒவ்வொரு முறையும் அணிவகுப்பை மாற்றி மாற்றிப் பயணிக்கும் மீன்கள்; எந்த இனமென்றாலும், காதல் இல்லாமலா?! ஜோடி ஜோடியாய் பல மீன்கள். வாழ்வின் மகோன்னதத்தை அடைந்துவிட்டது போல வயது முதிர்ந்த பெரிய மீன்கள் தனிமையில் ஏகாந்தமாய் அசைவற்று இருக்கின்றன. அதன் விழியருகே இருக்கும் செதில் மட்டும், ஊதுபத்தியின் புகைபோல் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தது. எண்ணிக்கை ஆயிரக்கணக்கில் இருந்தாலும், ஜாதிகள் நூற்றுக் கணக்கில் இருந்தாலும் இவைகளெல்லாம் சண்டை போட்டுக் கொள்வதில்லை!

    பண்டைய அட்லாண்டிஸ் நகரின் இடிபாடுகளின் மேல் இந்த அக்வேரியத்தை அமைத்திருக்கிறார்கள். அதன் சிதிலங்களினூடே மீன்கள் செல்வது கொள்ளை அழகு. குகையின் சுவரில் போர் வீரர்களின் முழு உடல் கவசங்கள் மாட்டப்பட்டிருக்கின்றன. நம்ம ஊரில் சிக்ஸ் பேக் சிங்கமென சிலர் சிலிர்க்கிறார்கள். கவசங்களைப் பார்த்தால் வீரர்கள் சிக்ஸ்டீன்பேக்-ல் சர்வசாதாரணமாக இருந்திருக்கிறார்கள்!

    இந்த வாட்டர் பார்க்-யில் அக்வேரியம் ஒரு பகுதிதான். டால்பின் பே – டால்பின்களுடன் நீந்தி விளையாடி அவற்றை முத்தமிடலாம். அட்வென்சர் டனல் – இதில் வழுக்கிச் சென்று சுறா கூட்டத்தைக் காணலாம். டைவ் செண்டர் – படகில் பயணித்து, கடலினுள் குதித்து (அதற்குரிய உபகரணங்களுடன்), சிதிலமடைந்த கப்பல்கள், சுதந்திரமாய்த் திரியும் உயிரினங்களுடன் நாமும் ஒருவராய் நீந்தி வரலாம். இன்னமும் சங்கதிகள் இருக்கின்றன. ஆனால் இதுவரை சுற்றியதற்கே என் பர்ஸ் இளைத்து விட்டதால், போதுமென்ற மனமே ஊர் திரும்பும் வழி என புதுமொழி கண்டேன்.

    மீன்களின் அசைவுகள்; பயணத்தின் சுவடுகள்; இவ்வூர் வந்து ஏதேதோ வேலைகளைச் செய்து இன்னல்படும் இந்தியரின் தவிப்புகள்; மனித உழைப்பை உறிஞ்சியதைப் போலவே எண்ணையையும் உறிஞ்சியதில், அவ்வளம் நீர்த்துவிட, இன்று கடனில் தத்தளிக்கும் துபாயின் நிலையற்ற தன்மைகள்… அனைத்தையும் அசைபோட்டபடி, தங்கியிருந்த ஹோட்டலின் மேல் தளத்தில், நீச்சல் குளத்தில் மல்லாந்து நீந்திக் கொண்டிருந்தேன். நாள் முழுதும் வெப்பம் கக்கிய வானம் தணிந்திருக்க, அதில் சின்னதாய் ஒரு விமானம். ம்ம்… நாளை இந்தியா திரும்ப வேண்டும்.

    (முற்றும்)

    அடடா துபாய்! – 1 : துபாய் மெயின் ரோடு

    அடடா துபாய்! – 2 : பாலைவனத்தில் பெல்லி டான்ஸ்

    அடடா துபாய்! – 3 : கலிகால இந்திரப்பிரஸ்தம்

    அடடா துபாய் – 4 : தமிழ் பேசிய பாகிஸ்தானி!

     
  • காஞ்சி ரகுராம் 4:34 am on June 26, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: டிரைவர், , நண்பன், பாகிஸ்தானி, பாகிஸ்தான், பின் லாடன், ஹிந்தி   

    அடடா துபாய் – 4 : தமிழ் பேசிய பாகிஸ்தானி! 

    லேன் மாறிச் சென்று விட்டது நான் சென்ற டாக்ஸி. அரை நொடியில் சுதாரித்த டிரைவர், படு எக்ஸ்பர்ட்டாக சரியான லேனுக்குத் திருப்பி விட்டார். இருப்பினும் சாலையைக் கண்காணிக்கும் கேமரா, ராடாரில் சிக்கியிருப்போம் என நினைத்து பெரு மூச்சு விட்டார்.  வேகத்திலும் கட்டுக்கோப்பாக வாகனங்கள் சீராகச் செல்லும் துபாய் சாலையில் இதுபோன்ற தவறு அபூர்வம். சற்று நிதானித்து கேட்டு விட்டேன்.

    ‘வை திஸ் மிஸ்டேக்?’

    “மெண்டல் டிப்ரஷன் சார்” என்றார். அவரே தொடர்வாரென மெளனித்தேன்.

    “பின் லாடன் வாஸ் கில்டு திஸ் மார்னிங் பை அமெரிக்கா”.

    அச்செய்தி தெரியாததாலும், டிரைவர் பாகிஸ்தானி என்பதாலும் திடுக்கிட்டேன். (இந்த ஊர் பேப்பரைப் படிப்பதில்லை. பக்கத்துக்கு பக்கம் ஒரே சண்டை மயம். செய்திச் சேனலும் பார்ப்பதில்லை. ஏதாவது ஒரு அக்கம் பக்க நாட்டில் டாங்குகள் உருள நிலமெல்லாம் ரத்தம்). மேலும் தொடர்ந்தார்.

    “நாட் டிப்ரஸ்டு பிகாஸ் ஹி வாஸ் கில்டு. பட் இட் ஹாப்பெண்ட் இன் அவர் கண்ட்ரி பாகிஸ்தான். வி டோண்ட் சப்போர்ட் ஹிம்”.

    முஸ்லீம் என்றாலே தீவிரவாதி, குறிப்பாக பாகிஸ்தானி என்ற உலக எண்ண மாயையை இந்த பதில் பட்டென உடைத்துவிட்டது. பின்பு நான் சந்தித்த பாகிஸ்தானி டிரைவர்களும் இதே மனநிலையில்தான் இருந்தார்கள். இதைத்தான் இம்ரான்கானின் பேட்டி வெளிப்படுத்தியது.

    துபாய்க்கு வந்தபோது, பாகிஸ்தானி டிரைவர்கள் என்னை எப்படி நடத்துவார்களோ என்ற தயக்கம் இருந்தது. காரணம் மைசூர். ஒரு முறை அங்குச் சென்ற போது, நான் ரிசர்வ் செய்த பஸ்ஸை அடையாளம் காண முடியாமல் டிரைவர்/கண்டக்டர்களை அணுகியபோது, நான் தமிழனென்று திட்டி வெறுத்து விரட்டினர். அங்கே சகோதரனும் பகைவனாய்த் தெரிய, இங்கு பகைவனே நண்பனாகப் பழகுகிறான். தொலைந்த என் மொபைலை திருப்பித் தந்த டிரைவர் ஒரு உதாரணம் (அடடா துபாய்! -1 : துபாய் மெயின் ரோடு!).

    பயணங்களில் கிரிக்கெட் பற்றி, உலகக்கோப்பையைப் பற்றி, ஐபிஎல் பற்றி, டோனி அப்ரிதி பற்றி அவர்களுடன் சகஜமாக உரையாட முடிந்தது. ஆனால் சரளமாக இல்லை. அவர்கள் ஹிந்தி எனக்கும், என் ஆங்கிலம் அவர்க்கும் ஒருவாறு புரிந்ததில் உரையாடல் தடுக்கித்தடுக்கியே நடந்தது. என்ன செய்ய, நான் இந்தி கற்கவில்லை. பாராளுமன்றத்திலும் செம்மொழி செப்பிய இனத்தைச் சார்ந்தவனாயிற்றே! இந்தி தெரியாததில், நம் நாட்டின் பிற மாநிலங்களுக்குச் சென்றபோது ரொம்பவே சிரமப்பட்டிருக்கிறேன். அந்நிலை இங்கேயும் தொடர்ந்ததில் வருத்தமே.

    எனக்கு வழி தெரியாவிட்டாலும், செல்ல வேண்டிய இடத்தில் இவர்கள் சரியாக இறக்கி விடுகிறார்கள். நான் நன்றி சொல்லும் போது தன் இதயத்தைத் தொட்டு புன்னகையுடன் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஒரு பாகிஸ்தானி டிரைவர், “எனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சம் தமிழ் தெரியும்” என்று சொல்லி அசரடித்தார். அவர் தமிழர், மலையாளிகளுடன் ஒரே இடத்தில் தங்கி, சமைத்துக் கொண்டு இங்கே வேலை செய்வதாய்ச் சொல்ல, என் புருவம் உயர்ந்தது!

    அலுவலகத்திலும் என் குழுவில் அனைவருமே பாகிஸ்தானியர். ஒருவர் மட்டும் அவர்களின் பஞ்சாபில் பிறந்த வம்சாவளி இந்தியர். தேச எல்லைகளைக் கடந்து, தேச அடையாளங்களைக் களைந்து அவர்கள் என்னிடம் நட்பு காட்டியதை விவரிக்க வார்த்தைகளில்லை. இருபது பாகிஸ்தானியர் ஒன்றிணைந்து இந்தியாவிலிருந்து வந்த எங்கள் நால்வர் குழுவிற்கு ஒரு தீம் ரெஸ்டாரண்டில் விருந்தளித்து கெளரவப்படுத்தியது, பல நாட்கள் என் நினைவினில் நிழலாடும். (ரெஸ்டாரண்டில் சர்வர்கள் மொகலாய வீரர்கள் போல் உடையணிந்து, பீர்பால் தொப்பியெல்லாம் அணிந்து கொண்டு, ஈட்டி வாட்களுடன் கட்டியம் கூறி உணவைப் பரிமாறியதெல்லாம் சின்னச் சின்ன சுவாரஸ்யங்கள்!)

    இன்று சந்தித்த முதிய பாகிஸ்தானி டிரைவர், நான் இறங்கும் போது கண்ணியமான குரலில் சொன்னார்.

    “லேர்ன் ஹிந்தி வென் யு ஆர் பாக் டு இண்டியா”.

    அடடா துபாய்! – 1 : துபாய் மெயின் ரோடு!!

    அடடா துபாய்! – 2 : பாலைவனத்தில் பெல்லி டான்ஸ்

    அடடா துபாய்! – 3 : கலிகால இந்திரப்பிரஸ்தம்

    அடடா துபாய் – 5 : அட்லாண்டிஸ் அதிசயங்கள்

     
    • கீதப்ப்ரியன்|geethappriyan 4:45 முப on ஜூன் 26, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      ஆமாம் நண்பரே,
      இங்க அனாதை மொழியான இந்தியில் பேசுவதை தான் பெருமையாக நினைப்பானுங்க,பல ஹைதராபாதிங்களுக்கு ஹிந்தி தான் பேச வரும்,ஆங்கிலம் பிழையின்றி பேசவராது,அதனால் ஹிந்தியை இந்தியாவின் தேசிய மொழி என்று எதிர்படுவோரிடம் புளுகி,அதை உனக்கு பேச தெரியாதா?என்பார்கள்,உஷாராக இருங்கள்.
      உங்க நல்ல நேரம் நல்ல டாக்ஸி பத்தான் ட்ரைவர்களாக வாய்த்தனர்,ஒரு சிலர் மத வெறியர்களாகவும் இருப்பர் உஷார்.எப்போதும் ஹிந்தி தெரியவில்லை என்று தாழ்வு மனப்பான்மை கொள்ளாதீர்கள்,அது தான் இங்கே பாலபாடம்,
      எனக்கு ஐந்து வருடமாய் ஹிந்தி தேவையே படவில்லை என்பது தான் உண்மை.

    • சத்யராஜ்குமார் 7:42 முப on ஜூன் 26, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      என்னுடைய அலுவலகத்திலும் ஒரு பாகிஸ்தானி இருக்கிறார். மதம், நாடு குறித்த விவாதங்கள் எழும்போதும் கூட மிகவும் பக்குவமாகப் பேசுவார். பழகுவதற்கு இனியவர்.

    • Nadodi paiyyan 8:18 முப on ஜூன் 26, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Interesting post. Thanks.

    • rangarajan 1:31 பிப on ஜூலை 13, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      aahaa its great.. The enmity with Indian Karnataka fellows is worse than the friendship shown by Pakistanis.. true..

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
மறுமொழி
e
தொகு
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
நிராகரி