Updates from ஓகஸ்ட், 2011 Toggle Comment Threads | விசைப்பலகை சுருக்கவிசைகள்

  • மீனாட்சி சுந்தரம் 12:00 am on August 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: ஃபைன், இன்ஸ்பெக்டர், ஊழல், , பள்ளி, , பைக், போலீஸ், மாணவர்கள்   

    சட்டங்களும் நஷ்டங்களும் 

    காலங்கார்த்தாலே போலீஸிடம் மாட்டுவேன் என்று கொஞ்சம் கூட நினைக்கவில்லை.

    அன்று காலையில் கிளம்பும் போதே பயங்கர லேட்டாய்த்தான் கிளம்பினேன். பைக்கில் பறந்தடித்துச் சென்றாலும் கவுண்டம் பாளையத்திலிருந்து சரவணம் பட்டிக்கு இருபது நிமிடம் ஆகும். ஒன்பது மணிக்குள் கண்டிப்பாய் கார்ட் பஞ்ச் பண்ண முடியாது என்று தெரிந்தும், ஒரு சான்ஸ் பார்க்கலாம் என்று வேகமாய்ப் பறந்து கொண்டிருந்தேன். ஜி.என்.மில்ஸ் தாண்டி ரயில்வே க்ராஸிங் தாண்டும் போது பள்ளிக்கூட யூனிஃபார்மில் இருந்த இரண்டு சிறுவர்கள் லிஃப்ட் கேட்டுக் கையை நீட்டினார்கள்.

    நிற்க நேரமில்லாமல் வேகவேகமாய்ப் போய்க் கொண்டிருந்த நான், பள்ளிச் சிறுவர்கள் என்றதும் பிரேக்கை மிதித்தேன். பார்த்ததுமே தெரிந்தது. அண்ணன்-தம்பி… அண்ணன் ஏழாம் கிளாஸும் தம்பி ஆறாம் கிளாஸும் படிக்கிறார்களாம்.

    பள்ளிக்கூடம் செல்ல வேண்டிய பஸ்ஸை மிஸ் செய்து விட்டதாலும், மிக லேட்டாகி விட்டதாலும் கொஞ்சம் அவசரமாய் வெள்ளக் கிணறு பிரிவில் இறக்கி விட்டால் போதும் என கெஞ்சும் நிலையில் கேட்டுக் கொள்ளவே பைக்கில் இருவரையும் உட்காரச் சொல்லி திராட்டிலைத் திருகினேன்.

    மூன்று நிமிடம் இருக்கும். அடுத்த க்ராஸிங்கைக் கடக்கும் சமயத்தில் அந்த ட்ராஃபிக் போலீஸ் ஸ்குவாட் விசிலடித்துக் கூப்பிட்டதை சத்தியமாய் நான் கவனிக்கவில்லை. அடுத்த இரண்டாவது நிமிடம் ஒரு கான்ஸ்டபிள் எங்களை விரட்டி மடக்கி வண்டிச் சாவியைப் பறித்தபோது, அரை கிலோமீட்டர் தாண்டியிருந்தேன். “வண்டியைத் தள்ளிட்டு வாப்பா. இன்ஸ்பெக்டர் கூப்பிட்டாரு. மூணு பேரும் வாங்க..!” சொல்லியபடியே தான் வந்த வண்டியைத் திருப்பினார் கான்ஸ்டபிள்.

    கடுப்புடன் திரும்பி நான் அந்தச் சிறுவர்களைப் பார்க்க, “ஸாரிண்ணா..!” என்று சங்கடத்துடன் தலையைக் குனிந்தபடி வந்தாலும், சிறுவர்களின் முகத்தில் பள்ளிக்கு லேட்டாவதின் பயம் தெரிந்தது.

    வண்டியைத் தள்ளியபடி அந்த இன்ஸ்பெக்டர் இருந்த இடத்திற்கு வர கால் மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. ஒரு டெர்ரரிஸ்ட்டைப் பிடித்த பெருமையுடன் என்னைப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் ரொம்பக் கறாராய்,

    “ட்ரிபிள்ஸ். நிக்காமப் போனா விட்டுடுவமா.? பீக் அவர்ஸ். முந்நூற்றைம்பது ரூபாய் ஃபைன். நிக்காம போனதுக்கு ஒரு இருநூத்தைம்பது. ஆக மொத்தம் அறு நூறு எடுப்பா..!”.

    ஒரு உதவி செய்யப் போய் அலுவலகத்துக்கு லேட்டாவதுடன், அறுநூறு ரூபாய் தண்டம் வேறு. நான் திரும்பி கோபமாய் அந்தச் சிறுவர்களைப் பார்க்க, அதில் பெரியவன் தைரியமாய் அந்த இன்ஸ்பெக்டரிடம் பேச ஆரம்பித்தான்.

    “சார் இந்த அண்ணன் மேல ஒண்ணும் தப்பு இல்ல சார்… நாங்கதான்.! அதோ அங்கதான் சார் லிஃப்ட் கேட்டோம். பாவம் சார் இந்த அண்ணன்.. விட்டுங்க. ஸ்கூலுக்கு வேற லேட்டாகுது சார்..!”.

    அந்த இன்ஸ்பெக்டர் திரும்பி, “தம்பி சும்மா இரு. ஃபைன வண்டிய ஓட்டினவங்கதான் கட்டப் போறாங்க. உனக்கும் அதுக்கும் சம்பந்தமில்ல.!” என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு முன்னால் இருந்தவர்களுக்கு ஃபைன் ஷீட் எழுதுகிறேன் என்று வசூலைத் தொடர்ந்தார். “இல்ல சார். அந்த அண்ணன் மேல தப்பு ஒண்ணுமில்ல..” அந்தச் சிறுவன் மறுபடி துவங்க, கடுப்புடன் திரும்பிய இன்ஸ்பெக்டர் கத்தினார். “நிறுத்துடா நாயே.! யார் மேல தப்புனு சொல்லற அளவுக்கு பெரிய புடுங்கியாடா நீயி.? வாய மூடிக்கிட்டு நில்லு. ஏதாவது சொல்லிடப்போறேன்.!”.

    அத்தனை பேர் முன்னால் அவமானப்பட்ட வலியுடன் கண்கள் கலங்க அவன் திரும்பி என்னைப் பார்க்க, நான் அவனை ஏதும் பேச வேண்டாம் என சைகை செய்துவிட்டுக் காத்திருந்தேன். அதற்கப்புறம், மேலும் பத்து நிமிடம். இருநூறு ரூபாயில் பேரம் முடிந்து. அதே சிறுவர்களை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு, இனி வாழ்க்கையில் எவனுக்கும் லிஃப்ட் கொடுப்பதில்லை என்ற முடிவுடன் அலுவலகத்துக்குக் கிளம்பினேன்.

    இந்தப் பதிவின் நோக்கம் ட்ரிபிள்ஸ் போகாதே, போலீஸ் ஊழல், உதவி செய்யாதே என்று எதுவும் சொல்வது அல்ல. ஐந்தாவது நிமிடம் அந்தச் சிறுவர்களை வெள்ளக் கிணறு பிரிவில் இறக்கி விடும்போது நடந்ததுதான் நான் சொல்ல வந்தது.

    வண்டியை விட்டு இறங்கியதும், “பார்த்து போங்கப்பா..!” என்று சொல்லிவிட்டு ஆக்ஸிலரேட்டரை முறுக்க எத்தனித்த போது அந்த ஏழாம் வகுப்புப் பெரியவன் கூப்பிட்டான்.

    “அண்ணா..!”

    “என்ன.?” என்பது போல் நான் திரும்பிப் பார்த்ததும் அவன் தொடர்ந்தான்.

    “சாரிண்ணா… இப்பிடி ஆகும்னு தெரியலைண்ணா. எங்களால உங்களுக்கு இருநூறு ரூபா நஷ்டம். அண்ணா… எங்கிட்ட அவ்வளவு பணம் இல்ல. நாங்க ஸ்கூலுக்கு வந்திட்டு போக எங்க அப்பா கொடுத்த இருபது ரூபா இருக்குண்ணா. இத நீங்க வாங்கிக்கணும்..!” என்றவன் நீட்டிய கையில் இரண்டு பத்து ரூபாய்த் தாள்கள் காற்றில் படபடத்துக் கொண்டிருந்தன.

    Advertisements
     
    • kullabuji 7:07 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      மிகவும் வ௫த்தமளிக்கிறது.

    • தகடு 7:07 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நல்லாருக்கு…

    • காஞ்சி ரகுராம் 8:01 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      மாணவர்களின் கள்ளமற்ற மனதைக் காட்டிய பதிவு.

      நேற்று மூன்று மாணவர்கள் லிஃப்ட் கேட்டனர். மூவரையும் எப்படி ஏற்றிச் செல்வது?! இருவரை ஏற்றிக் கொண்டு ஒருவனை தனிந்து விடுவதும் சரியாக இருக்காதே என நினைத்தபடியே வண்டியை நிறுத்தினேன். என் யோசனை களைவதற்குள்ளேயே ஒருவன் என் கைகளினிடையே நுழைந்து முன்னால் ஏறிக் கொள்ள, மற்ற இருவரும் குதிரை மீது ஏறுவது போல் தாவி என்னை கட்டிக் கொண்டு, “போலாணா, ரைட்.. ரைட்.. ” என்று சொல்ல, அவர்களின் பிஞ்சு மனதை நினைத்து புன்னகைத்தபடியே பள்ளியில் இறக்கி விட்டேன். என்ன ஒன்று, போலிஸ் இருக்கும் இடங்களை ஜாக்கிரதையாக தவிர்க்க வேண்டியிருந்தது.

      இம்மாணவர்களின் மனசு சில போலிஸ்-க்கு இருந்தாலே உதவிகள் நீளும்.

    • chinnapiyan v.krishnakumar 8:02 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      கொடூரத்திலும் கொடூரம். பல நாள் திருடன் ஒரு நாள் அகப்படுவான்.

    • sri 10:31 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நெஞ்சம் நெகிழ்கிறது இது போன்ற பொறுப்பான இளம் மாணவர்கள் இருப்பதை அறியும்போது!

    • Anand Raj 10:56 முப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      காவலர்களின் கடமையை விட.. சிறுவர்களின் “நம்மால் தானே” என்ற கவலை.., இன்னுமும் “பொறுப்பான இளைய தலை முறை” இருக்கிறதே என நிம்மதி பெருமூச்சு கொள்ளவைத்தது.

    • David Jebaraj 12:06 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      எனக்கும் இது போல் ஒரு சம்பவம். அவசரமாய் போய்கொண்டிருக்கையில் (உச்சி வெயில் நேரம், மாணவர்கள் தேர்வு நேரம்) அவசர அவசரமாய் காலில் செருப்பு இல்லாமல் போய்கொண்டிருந்த சிறுவனை நானே அழைத்து பைக்கில் அமர்த்தி போனேன். பள்ளியில் இறக்கி விடும் சமயம், ‘ஏம்பா உங்கப்பாட்ட சொல்லி ஒரு செருப்பு வாங்கி போடலாமில்லே’ என்று கேட்டவுடன் ‘அண்ணே எங்கப்பா (சமீபத்தில் நடந்த, நாங்கள் அறிந்த, கோரமான) ஒரு ஆக்சிடண்ட்ல இறந்துட்டாருண்ணே’ என்றான். அவர் ஒரு ஆசிரியரும் கூட. சட்டென்று மனம் பதைக்க நான் ‘தம்பி என்கூட வா. நான் உனக்கு செருப்பு வாங்கி தாரேன்’ என்று கூப்பிட்டேன். அதற்கு அவன் ‘வேண்டாண்ணே. எங்கம்மா யார்ட்டேயும் எதுவும் வாங்க கூடாதுன்னு சொல்லிருக்காங்க. தேங்ஸ்னே’ என்றபடியே நிழல் நிழலாக தாவி பள்ளி உள்ளே ஓடி மறைந்தான். நான் அவன் போன பின்பும் சிறிது நேரம் வெறித்து பார்த்தபடியே அங்கே நின்று விட்டு கிளம்பினேன். மனதில் ‘கொள்ளென கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று… கொள்ளேனென்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று’ என்ற செய்யுள் ஓடியது…

    • asksukumar 12:35 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      யதார்த்தம் இப்படித் தான் இருக்குங்க! அந்த தம்பிங்க காலத்துலயாவது இது மாறனும்!

    • Sakthivel 12:44 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      வருத்தமளிக்கிறது. வருத்தபடாதீர், ஓர் அனுபவம்.

      சென்னை தேவலாம், நன்றாக பேரம் பேசினால் கடைசியில்
      ” மொத போனி டீ செலவுக்காசும் கொடுத்துட்டு போப்பா” னு முடிப்பாங்க.

    • லாரிக்காரன் 11:15 பிப on ஓகஸ்ட் 9, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இருநூறு ரூபாயில் நீங்கள் இந்தியாவை நொந்தபோது இருபது ரூபாயில் இளைய தலைமுறை ந்ம்பிக்கையூட்டியது சமூகம் கண்டிப்பாக மாறும் இது போல் இளையவர்களால்

    • கோமாளி செல்வா 1:32 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      கடைசில அந்தப் பையன் சொன்னது உண்மைலயே ரொம்ப சிலிர்ப்பா இருக்குனா.. ரொம்ப அருமையான பதிவு 🙂

    • பாலா 1:41 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      வருத்தமே… போக்குவரத்து காவலர் சிறுவர்களிடம் பேசிய முறை தவறெனப்படுகிறது.. காவலர்கள் மீதான அந்தச் சிறுவர்களின் பிம்பம் எப்படியும் மாசுபட்டிருக்கும்..

    • Mohan 6:29 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Super Boss.. Nalla paarunga antha paiyan naan than…

    • anand 9:53 முப on ஓகஸ்ட் 10, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Sir

      Please make this page as print out and send to all Police staion and Coimbatore commisoner office including Traffic department head office. All police men should read it and they should relaise this.

      Hope you can understand my request.

      Regards
      Anand
      Pollachi

    • Ramesh 4:56 முப on ஓகஸ்ட் 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      காவலர்களின் கடமையை விட.. சிறுவர்களின் “நம்மால் தானே” என்ற கவலை.., இன்னுமும் “பொறுப்பான இளைய தலை முறை” இருக்கிறதே என நிம்மதி பெருமூச்சு கொள்ளவைத்தது.

    • Elango 9:10 முப on ஓகஸ்ட் 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      குழந்தைகள் மனது தான் எவ்வளவு உயர்ந்தது.

    • Tharique Azeez | உதய தாரகை 8:16 பிப on ஓகஸ்ட் 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      உள்ளத்தை நெகிழ வைத்த உணர்ச்சிபூர்வமான கட்டம், அந்தப் பையன் ஈற்றில் சொன்ன விடயம். பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு நன்றி.

    • கோளாறு 12:10 பிப on ஓகஸ்ட் 13, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      சட்டம் சாமானியர்களிடம் தன் கடமையை (???) செய்யும்,கை குழந்தையிடமும் கையூட்டு கேட்பார்கள்.யதார்த்தமான பதிவு தலைவரே.. வழிப்பறி கொள்ளையர்களை பற்றியும் வஞ்சமில்லா சிறார்கள் பற்றியும் !!!

    • amas32 12:23 பிப on ஓகஸ்ட் 13, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இது போன்ற பதிவுகள் தாம் மனித நேயத்தையும், அன்பின் ஆழத்தையும் காட்டுகின்றன. போலிஸ்காரர் செய்யும் தவறு நாம் எப்பொழுதும் பார்ப்பது தான் ஆனால் நீங்கள் செய்ததும் அந்த சிறுவன் செய்ததும் பெருமைக்குரியவை. நல்லப் பதிவு!
      amas32

    • sarbudeen 10:59 முப on ஓகஸ்ட் 14, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      Antha siruvarkalin elakiya manathu ennai rombaum nehilach seithathu

    • sss.cbe 9:47 முப on ஓகஸ்ட் 15, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      தல இதைத்தான் கலாம் சொன்னாரு!உங்க டோனி எங்க ப்ரானு எல்லாம் பார்த்துக்குவங்க! நோ கவலைஸ், நாம அவங்களுக்கு வேல்யூஸ் சொல்லிக்கடுத்தா போதும்

    • தினேஷ் குமார் 11:43 முப on ஓகஸ்ட் 22, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      ம்ம்ம்..

      இந்தச் சிறுவர்கள் இளைஞர்களாவதற்குள் இந்தச் சமுதாயம் அவர்களையும் கெடுத்து வைத்திருக்குமே என்றெண்ணும்போது இன்னும் வருத்தமாயிருக்கிறது.

    • ganesan 11:28 முப on பிப்ரவரி 21, 2012 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      போலிஸ்காரர் செய்யும் தவறு மிகவும் வ௫த்தமளிக்கிறது.

    • Sara Durai 10:35 முப on ஜூன் 6, 2013 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நேரத்துக்கு பேருந்து விட்டா ஏன் ட்ரிபுள்ஸ் ,ஓவர்ஸ்பீடெல்லாம்

    • Azhagan 12:13 முப on ஓகஸ்ட் 7, 2013 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      அவர்கள் சிறுவர்கள் அல்ல: நம்பிக்கையூட்டும் எதிர்கால இந்திய இளைஞர்கள்

  • மீனாட்சி சுந்தரம் 4:31 am on December 30, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: கடவுள், கண்டக்டர், பஸ்,   

    கால் ஃப்ரம் கடவுள் 

    வேலை முடிந்து கிளம்பும் அந்த இரவு எட்டு மணியிலும் சென்னைக் கூட்டம் கொஞ்சமும் குறையாமல் இருந்தது பஸ்ஸில். டிக்கெட் வாங்க லேட்டாவதில், நெருப்பாய்க் கடுகடுத்துக் கொண்டிருந்தார் கண்டக்டர். இதில், மொபைலில் மனைவியின் அழைப்பு வேறு.லேசான காய்ச்சலில் தூங்கத் துவங்கிய அம்மாவை, துணைக்கு ஆளில்லாததால் விளையாட அழைத்துத் தொந்தரவு செய்து கொண்டிருந்தான் என் மூன்றரை வயது மகன் டேனி வீட்டில். அவனைச் சமாதானம் செய்யச் சொல்லி, என்னை ஃபோனில் அழைத்தாள் மனைவி.

    பேச ஆரம்பித்ததும் கண்டக்டர் கத்தினார்.

    “ஏம்பா… டிக்கெட்டை வாங்கிட்டுப் பேசேன். என்னதான் இருக்கோ அந்த ஃபோன்ல..? எங்க தாலிய அறுக்கறானுக..!”.

    பஸ்ஸில் எல்லோரும் திரும்பி என்னையே பார்க்க, மன்னிப்புக் கேட்டு டிக்கெட்டை வாங்கித் திரும்பும்போது டேனி கேட்டான்.

    “என்னப்பா… பஸ்ஸிலயா வர்ற..?”.

    நான் வர இருக்கும் ஆபத்து புரியாமல், “ஆமாடா..!” என்றதும், “யாரு விசில் அடிக்கறாங்க..?” என்று கேட்டான்.

    நான் “கண்டக்டர் மாமாடா…!” என்றதுதான் தாமதம், “ஃபோனைக் கண்டக்டர் மாமாகிட்டக் கொடு…!” என்று ஆரம்பித்துவிட்டான்.

    கண்டக்டரோ கொடூரக் கோபத்தில் எல்லோரையும் கத்திக் கொண்டிருந்தார்.

    என்ன செய்வது என்று யோசித்தபடியே, நானே கண்டக்டர் போல கொஞ்சம் மிமிக்ரி எல்லாம் பண்ணிப் பார்த்தேன். நம்ம ஃபெர்பாமென்ஸ் நாலு வயசுக் குழந்தையைக் கூட ஏமாற்றத் துப்பில்லை.

    கடைசியாய் டேனி கோபத்தில், “ஃபோனை கண்டக்டர் மாமாகிட்டக் குடுடா..!” என்றான். இனி மரியாதையில்லை.

    குழந்தையை மேலும் ஏமாற்ற மனதில்லாமல் நேராய்க் கண்டக்டரிடம் போய், “சார்.. என் பையன் உங்ககிட்டப் பேசணும்ங்கிறான். ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் பேசிட்டுக் கொடுங்க சார்…ப்ளீஸ்..!”.

    ‘ஒருவேளை லூஸோ…!” என்று யோசித்தபடி நிமிர்ந்தவர், என் உடையைப் பார்த்துவிட்டு, “சின்னப் பையனா சார்..?” என்றபடி ஃபோனை வாங்கினார்.

    ஒரு மூன்று விநாடிகள்தான் இருக்கும். “ஆமாடா…”, “சாப்டுட்டேன். நீ சாப்டுட்டியா..?”, “ஆமா, அங்கிள்தான் விசிலடிச்சேன்..” என்றவர், அவன் கேட்டானோ என்னவோ மேலும் ஒருமுறை ஃபோனைக் கையில் வைத்துக் கொண்டே விசிலடித்தார். அப்புறம் கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாய் ஃபோனை என்னிடம் கொடுத்தவர், அடுத்து வந்தவர்களைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தார்.

    நானோ எங்கே என் பையன், ‘டிரைவர் மாமாகிட்ட ஃபோனைக் கொடு..!’ என்று கேட்டுவிடுவானோ என்று பயந்து,”அப்பா… சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்துடறேன்..!’ என்று வேகவேகமாய் ஃபோனைக் கட் செய்தேன்.

    அதன்பிறகு, முக்கால் மணி நேரம் என் ஸ்டாப் வரும்வரை கூட்டம் அப்படியே கொஞ்சமும் குறையாமல்தான் இருந்தது. ஆனால், அந்தக் கண்டக்டர் மிகுந்த சந்தோஷத்துடனே எல்லோரையும் நடத்திக் கொண்டு வந்தார்.

    எங்கோ முகம் தெரியாத ஒரு நபரின் மாலையை என் குழந்தை மகிழ்ச்சிகரமாக்கியது, எனக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தை அளிப்பதாக இருந்தது.

    என் குழந்தை மட்டுமில்லை… எந்தக் குழந்தையானாலும் சொல்கிறேன்.

    கடவுளை விடவும் குழந்தைகள் மேலானவர்கள் தான். ஏனென்றால், கடவுள் சேற்றில் பூப்பூக்க வைத்தால், குழந்தைகளோ நெருப்பில் பூக்க வைத்துவிடுகிறார்களே..!

    ********

     

    டேனியின் உலகம் இங்கேயும் விரிகிறது:

     
  • மீனாட்சி சுந்தரம் 12:06 pm on July 31, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி  

    மூஞ்சில குத்து 

    சென்னையின் வெயிலைவிடக் கொடுமையான ஒரு விஷயம் உள்ளதென்றால் அது அந்த வெயிலில் பேருந்தில் போவதுதான். யாராவது உன்னைக் குளிரூட்டப்பட்ட காரில் கூட்டிச் செல்கிறேன், ஒரு கொலை செய்கிறாயா என்று கேட்டால் கூசாமல் கொலை செய்யச் சம்மதிக்கச் சொல்லும் கொடுமை அது.

    அதிலும் இந்த வெப்பத்தில் உடல்கள் உரசிக் கொண்டு நிற்கும் கொடுமை இருக்கிறதே… ஏதோ நரகத்தில் எண்ணெய்க் கொப்பரையில் வறுப்பது என்று சொல்வார்களே… சென்னைவாசிகள் நரகம் சென்றால் அது ஒன்றும் அவர்களுக்குப் பெரிய பனிஷ்மென்ட்டாய்த் தோன்றாது என்றே தோன்றுகிறது.

    இப்போது யோசித்துப் பாருங்கள்… இதில் நான் காலையும், மாலையும் அலுவலகத்துக்குப் போகவரப் பேருந்தை உபயோகப்படுத்துபவன். ஆனால் இந்தப் பயணங்களில் எக்ஸ்ட்ராவாய் எனக்குப் புரியாத விஷயம் ஒன்று உண்டு.

    எங்கள் ஊரில்,”வெளுக்கறவன் கழுதைக்கு வரப்போக சுமை…” என்று ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள். இப்போது பெரும்பாலான  சாஃப்ட்வேர் ஆட்களையும் அதில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம் போலிருக்கிறது. எல்லாப் பையன்களும் அதிலும் குறிப்பாக கணிப்பொறி ஆட்கள் போலத் தோன்றும் இளைஞர்கள் எல்லோரும் முதுகில் ஒரு பேக் பேக்கை மாட்டியுள்ளார்கள்.

    பேருந்தில் உள்ளிருக்கும் நேரங்களில்கூட அவர்கள் அதைக் கழற்றுவதில்லை. கர்ணனின் உடலுடன் ஒட்டிப் பிறந்த கவசம்போல அவர்களுக்கு அது.

    முதலில் தொழில் சம்பந்தமாக லேப்டாப் ஏதாவது கொண்டு செல்கிறார்கள் என்றே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அவர்கள் உண்மையிலேயெ நான் சொன்ன கழுதை போல் துவைக்கும் துணிகளைச் சுமந்து செல்கிறார்களோ என்று இப்போது சந்தேகமாக இருக்கிறது. அவர்கள் கொண்டு செல்லும் அந்தப் பைகள் அவ்வளவு பெரிதாய்ப் புடைத்திருக்கின்றன.

    அதிலும் அந்த பேக்கை மாட்டிகொண்டு பேருந்தின் உள்ளே கூட்டத்தின் இடையே புகுந்து எல்லோருடைய முகத்திலும் பேக் உரச உரச நடப்பதும், கூட்டத்தின் நடுவே வந்து அந்த பேக்குடன் அப்படியே நின்றுகொள்வதும், யாரைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் இஷ்டத்திற்கு மொபைல் பேச்சும் அதுவுமாய்ச் சுற்றுகையில் அடிப்படை நாகரீகம் கூடத் தெரியாதோ இவர்களுக்கு என்றே எண்ணத் தோன்றும்.

    முதலில்  பொறுத்துக்கொண்டாலும் நாட்பட நாட்பட இது ஒருவாறு பெரும் எரிச்சலாகிக் கொண்டே வந்தது. ஒருநாள் காலையில் பேருந்தில் இதே போன்ற ஒரு நிகழ்வு நடக்க, நல்ல எரிச்சலுடனும் ஆனால் முகத்தில் ஒரு மாறாத புன்சிரிப்புடனும் அந்த இளைஞனைக் கேட்டேன்.

    “ஏன் தம்பி… இந்த பேக்கை கழற்றி உட்கார்ந்திருக்கும் யாரிடமாவது கொடுக்கக் கூடாதா…? எல்லோருக்கும் கஷ்டமாய் இருக்கில்ல…?”.

    சொல்லிவிட்டு இத்தனைபேர் எதிரில் கேட்டுவிட்டோமே… அவன் ஏதாவது வருத்தப்படுவானோ என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் பதிலுக்கு அவன் கேட்ட கேள்வி என்னை ஆச்சர்யப்பட வைத்தது.

    “சார்… நீங்க வெளியூரா…?”.

    ஆக, பேக் முகத்தில் இடிக்கிறது… கொஞ்சம் கழற்றி வை…!” என்று பேருந்தில் சொல்பவன் சென்னைக்குப் புதுசு என்ற புதிய உண்மை எனக்கு அன்றைக்குத் தெரியவந்தது.

     
    • காஞ்சி ரகுராம் 12:37 பிப on ஜூலை 31, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இல்ல சார், இந்த கணினிக்காரர்கள்தான் மாநகரப் பேருந்துக்குப் புதுசு. சென்னைவாசிகள் பஸ்ஸில் ஏறியதுமே, கையில் இருப்பது டிபன் பாக்ஸாக இருந்தாலும் யாரிடமாவது கொடுத்துவிட்டு ஹாயாக நிற்கவே பார்ப்பார்கள். அதிலும் மகளிர் வரிசையில் கொடுத்து நிற்பதில் அலாதி பிரியமானவர்கள்.

      ஆனால், இந்த கணினிக்காரர்கள், இத்தனை நாட்களாக அவர்களின் கம்பெனி பஸ்ஸில் சொகுசாகச் சென்று, அங்கே விலை ஏற்றப்பட்டதும் மாநகரப் பேருந்துக்குப் புதிதாக மாற்றலாகி, நின்று கொண்டு இம்சை செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

      ஆக, இனி நீங்கள், “தம்பி, நீ பஸ்ஸுக்கு புதுசா” என்று தாராளமாக கேட்கலாம் 🙂

    • மீனாட்சி சுந்தரம் 1:27 முப on ஓகஸ்ட் 1, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      ஆனா, அந்த பையில் அவர்கள் என்ன கொண்டு போகிறார்கள் என்று சொல்லவில்லையே ரகுராம்…!

      • காஞ்சி ரகுராம் 7:51 முப on ஓகஸ்ட் 5, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

        அது எனக்கும் புரியாத புதிர்.

        அதை அறிந்துகொள்ள நெற்று ஒரு அருமையான வாய்ப்பு கிடைத்தது.

        டைடல் பார்க்கில் திடீரென்று செக்யூரிட்டி பலப்படுத்தப்பட்டது. எல்லாருடைய பையையும் திறந்து திறந்து பலத்த சோதனையிட்டார்கள். ஒரு ஐந்து நிமிடம் அங்கே நின்றிருந்தால் பையிலிருக்கும் மர்ம வஸ்துக்களைப் பார்த்திருக்கலாம்.

        ஆனால் அப்போது அது தோன்றாததில், அந்த பொன்னான வாய்ப்பை வீணடித்துவிட்டேன் 😦

    • கார்த்திக் 1:29 முப on ஓகஸ்ட் 1, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      ஏன் சாப்டுவேர் வாசிகளெல்லாம், அவங்க கேப் (CAB) ல தானே போவாங்க?. எல்லாம் ரிசசென் எஃபக்டா?

    • ஜெகதீஸ்வரன் 1:14 பிப on ஓகஸ்ட் 1, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நண்பர்கள் தின வாழ்த்துகள் தோழரே!

      – ஜெகதீஸ்வரன்

    • துளசி கோபால் 1:47 முப on ஓகஸ்ட் 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      சென்னை வெயிலெல்லாம் ஜுஜூபி. இங்கே சண்டிகர் வந்து பாருங்க. மனுசனை வடாம் போட்டுறலாம்:(

      • சத்யராஜ்குமார் 5:31 பிப on ஓகஸ்ட் 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

        நீங்க சண்டிகர்லயா இருக்கிங்க? பஞ்சாப் பிரச்னை தலை விரிச்சு ஆடிட்டிருந்த சமயம் 47 செக்டர் கிட்டே கொஞ்ச நாள் இருந்திருக்கேன். ரோஸ் கார்டன்ல உக்காந்து சில கதைகள் கூட எழுதியிருக்கேன்!

    • padmahari 3:50 முப on ஓகஸ்ட் 2, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இந்த இடுகையைப் படிக்கும்போது எனக்கு என் பள்ளிக்காலங்கள் நியாபகத்துக்கு வருகின்றன. படிக்கிறோமோ இல்லையோ, கட்டாயமாக இருக்கவேண்டிய நோட்டுகள்/புத்தகங்கள் என்று ஒரு பட்டியல் எங்களுக்கு உண்டு (எல்லோருக்குமே). அதன்படி எடுத்துச்செல்லவில்லையென்றால் வாத்தியார் அடிப்பார், எடுத்துச்சென்றால் பஸ்ஸிலுள்ளவர்கள் ஏகத்துக்கும் கமெண்ட் அடிப்பார்கள். ஆக, பாவம் ஒரு பக்கம் பழி ஒரு பக்கம். அந்தப் பைகளை கொடுக்க நாங்கள் தயாராக இருந்தாலும், பெருந்தன்மையுடன் வாங்கிக்கொள்ள ஆட்கள் குறைவு என்பதுதான் நிதர்சனம்! அது இந்தப் பதிவுக்கும் பொருந்துமோ என்னவோ?!
      பத்மஹரி,
      http://padmahari.wordpress.com

    • துளசி கோபால் 12:21 முப on ஓகஸ்ட் 3, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      இப்ப ஒரு மூணு மாசமாச்சு இங்கே வந்து. பட்டி(Buddi. H. P)யில் ஒரு ஃபேக்டரி போடும் வேலை கோபாலுக்கு. அநேகமாக இந்த வருசக் கடைசிவரை இருக்கவேண்டி வரலாம்.
      செக்டர் 21 இல் இருக்கோம்.

    • pamaran 11:05 முப on பிப்ரவரி 10, 2015 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      பேக் பேக்-ல இருக்குறது லேப் டாப்-யா. அத உங்கள மாதிரி ஆட்கள்ட்ட கொடுத்தா, திருப்பி வாங்கும் போது பேக் பேக் இருக்கும் . உள்ள லேப் டாப் இருக்காது -னு எங்களுக்கு தெரியுமையா

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
மறுமொழி
e
தொகு
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
நிராகரி