Tagged: பயணம் Toggle Comment Threads | விசைப்பலகை சுருக்கவிசைகள்

  • காஞ்சி ரகுராம் 10:27 pm on June 11, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: , , சஃபாரி, , துபாய் பஸ் ஸ்டாண்ட், பயணம், , விவேகானந்தர் தெரு   

    அடடா துபாய்! – 2 : பாலைவனத்தில் பெல்லி டான்ஸ் 

    அறுபதடிக்கும் மேல் சரிவான பெரும் மணல் பள்ளம். அதன் உச்சியில் சறுக்கி சிக்கிக் கொண்டு நின்றது எங்கள் டொயோட்டா SUV கார். “எல்லாரும் இறங்கி காரை பின் பக்கமாக இழுங்க” என்றார் டிரைவர். இப்பள்ளத்தில் எப்படி இறங்க முடியும்?! உள்ளிருந்த ஐந்து பேருக்கும் வயிறு பிசைந்தது. வேறுவழியில்லை, இதோ பாருங்க என அவர் ரிவர்ஸ் எடுக்க முயல திணறித்திணறி சரியத் தொடங்கியது கார். எல்லாருக்கும் மூச்சடைக்க, ஒரு முறுவலை உதிர்த்து அவர் ஆக்ஸிலரேட்டரை மிதிக்க பள்ளத்தில் சீறி இறங்கியது கார்…. வாஆஆஆ…வ்……. வெல்கம் டு துபாய் டெஸர்ட் சஃபாரி.

    முதல் பள்ளத்தில் ட்ரைலரைக் காட்டிய டிரைவர் அதன் பிறகு 70mm பனோராமா படமே காட்டினார். பாலைவனத்தின் மேடுகளில், முகடுகளில், பள்ளங்களில், சரிவுகளில், விதவித கோணத்தில், விதவித வேகத்தில் படு லாவகமாக புழுதி பறக்க அவர் காரோட்டியது ஒரு லைவ் ஆக்‌ஷன் திரில்லர். ஒரு முகட்டின் உச்சிக்குச் சென்று பக்கவாட்டில் காரை சரியவிட்டுக் காட்டியது, கிளாசிக் டிரைவ்.

    “நீங்கள்தான் ஜேம்ஸ்பாண்ட்டா?” எனக் கேட்டேன். ஹஹ்ஹஹ்ஹா.. எனச் சிரித்து கலகலப்பாக ஹிந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் பேசியபடியே ஓட்டினார். அரேபியர்களின் பாரம்பரிய உடையில் கம்பீரமாக இருந்தார். ஒரு கை கியரிலும் மறுகை ஸ்டியரிங்கிலும் வைத்து படு கேஸூவலாக ஓட்டினாலும் அவர் கண்ணிரண்டும் படு ஷார்ப். ஒரு இமைப்பில் பிசகினாலும் குட்டிக் கரணம்தான். ஆனால் அவரின் பயிற்சியும் முதிர்ச்சியும் தோரணையில் தெரிந்தது.

    தங்கியிருக்கும் ஹோட்டலில் ஒருநாள் முன்னதாகச் சொல்லிவிட்டால் டெஸர்ட் சஃபாரிக்கு ஏற்பாடுகள் பக்கா. மதியம் 3 மணிக்கு ஒரு கார் அழைத்துச் செல்கிறது. துபாய் சிட்டியிலிருந்து ஒரு மணி நேரப் பயணம். (வழியில் ஆளரவமற்ற ஓரிடத்தில் 50-க்கும் மேற்பட்ட பேருந்துகள் நின்றிருந்தன. அதுதான் துபாய் பஸ் ஸ்டாண்டாம். இன்னொரு முறை அங்குச் செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்தால், விவேகானந்தர் தெருவை விசாரிக்கலாமென நினைக்கிறேன்!). பின் டெஸர்ட் சஃபாரிக்கு பிரத்யேக டிரைவர் ஓட்டும் காருக்கு மாற்றிவிடுகிறார்கள். நாற்பது நிமிடத் திரில்லருக்குப்பின் பாலையின் நடுவில் இறக்கி விடுகிறார்கள்.

    ஒட்டகச் சவாரி, நாமே ஓட்டும்படி சிறிய ஜீப்கள், நாலு சக்கரம் பொருத்திய பைக், மணல் ஸ்கீயிங் என பொழுது போக்குகள். வட்ட வடிவமாக குடிசைகள் இருக்க, நடுவில் மேடை போட்டு நட்சத்திர வடிவில் திண்டுகள் போல அமைத்திருக்கிறார்கள். பலதேச சுற்றுலா பயணிகள் சங்கமிக்கிறார்கள். ஒரு ஐரோப்பிய பெண் அரேபிய உடையணிந்து படமெடுத்துக் கொள்கிறார். ஒரு பெண் குடுவை பைப்பில் புகைப்பதுபோல் போஸ் கொடுக்கிறார். இன்னொருவர் புகைத்தே போஸ் கொடுக்கிறார். ஒரு தாய்லாந்து பெண் கையில் மருதாணியால் தேளை வரைந்துகொண்டு உடன் வந்தவர்களிடம் காட்டிக்காட்டி மகிழ்கிறார். மற்றொருவர் பழக்கப்படுத்திய பருந்தை கையில் வாங்கி வாஞ்சையுடன் தடவிக் கொடுக்கிறார். ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கும் எத்தனை சின்னச்சின்ன ஆசைகள். அதைக் காணத்தான் நமக்கு எத்தனை பெரிய பெரிய ஆசைகள்!

    ஒன்பது மணிக்கு மேடையில் நடனம் துவங்குகிறது. மூன்றடுக்கு பாவாடை அணிந்து கையில் டோலாக்குடன் ஒருவர் சுற்றிச் சுற்றி ஆடத்தொடங்குகிறார். டோலாக்கிலிருந்து ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஒன்பது டோலாக்குகளை எடுக்கிறார். அதை அடித்துக் கொண்டு, கீழே விழாமல் பிடித்துக் கொண்டு, வேகத்தை குறைக்காமல் ஆடிக் காட்டியது ரசிக்கும் படி இருக்கிறது. பாவாடையிலிருந்து ஒன்பது குடைகள் எடுத்தும் மேஜிக் நடனமாடினார்.

    பின்னர் டின்னர் பப்ஃபே. மீண்டும் நடனம். இப்போது ஒரு அரபு அழகு பெண்மணி, தன் பொன்னிடையை அசைத்து அசைத்து ஆடுகிறாள் பெல்லி டான்ஸ். (ம்ஹூம். இதை விவரிப்பதாய் இல்லை. வீட்டில் வசையோசை கடகடவெனக் கேட்கும்).

    வானமும் பாலையைப்போல வற்றியிருந்தது. நட்சத்திரங்களின்றி. பிறைமதி ஒளியுமி்ழ, மொபைல் சிக்னலின் எல்லைக்கப்பால், எங்கோ ஒரு பாலையின் நடுவில், பல தேச பல வயது மக்களுடன், திண்டில் சாய்ந்தமர்ந்து, நிதானமாக உணவை ருசித்து, நடனத்தை ரசிப்பது ஒரு புதிய அனுபவம்.

    ஆச்சரியமாய்க் குளிரத்தொடங்கியது. நடனம் முடியும் தருவாயில், டிரைவர் நம்மை சரியாக அடையாளம் கண்டு அழைத்துச் செல்கிறார். மனமின்றியே புறப்பட்டேன். ஹோட்டலை அடைந்தபோது பேண்ட் பாக்கட் அதிகப்படியாக கனத்தது. எடுத்தால்… உள்ளங்கையளவு துபாய் பாலை மணல்.

    அடடா துபாய்! – 1 : துபாய் மெயின் ரோடு

    அடடா துபாய்! – 3 : கலிகால இந்திரப்பிரஸ்தம்

    அடடா துபாய் – 4 : தமிழ் பேசிய பாகிஸ்தானி!

    அடடா துபாய் – 5 : அட்லாண்டிஸ் அதிசயங்கள்

    Advertisements
     
  • காஞ்சி ரகுராம் 8:01 am on May 29, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: , , , பயணம், Dubai   

    அடடா துபாய்! -1 : துபாய் மெயின் ரோடு!! 

    ஏர்போர்ட்டிலிருந்து அல் பார்ஸாவுக்கு டாக்ஸி 120km வேகத்தில் அநாயாசமாக விரைந்தது. எல்லா டாக்ஸி டிரைவர்களும் நேர்த்தியாக உடுத்தி, டை கட்டி, கூலிங்கிளாசுடன் அமீர்கான் கணக்காகத் தெரிகிறார்கள். தொலைவில் ஒரு போர்டு. டோல் கேட். ஏற்கனவே ஐந்து லேன் இருக்கும் சாலை, இன்னமும் விரிய, ஸ்பீட் பிரேக்கர்கள் தாண்டி, சுங்கம் வசூலிக்கும் பூத்துக்கள் இருக்கும் என நினைத்தேன். (நம்ம ஊரில் அப்படித்தானே இருக்கிறது). ஆனால் அதற்கான அறிகுறிகள் எதுவும் காணோம்! சாலையின் இருகோடிக்கும் விரிந்திருந்த அப்போர்டைத் தாண்டி அதே வேகத்தில் டாக்ஸி சென்றது. சந்தேகத்தை கேட்டு விட்டேன். டிரைவர் நம்ம மலையாளிதான். என் கன்னித் தமிழைப் புரிந்துக் கொண்டு, மலையாளத் தமிழில் விடை தந்தார். கார்களின் முகப்புக் கண்ணாடியில் ஒட்டப்பட்டிருந்த கார்டைச் சுட்டிச் சொன்னார், “அது ரீசார்ஜபிள் ப்ரீ பெய்டு ரோடு டாக்ஸ் கார்ட் (டாக்ஸிகள் விதிவிலக்கு). டோல் கேட்டைக் கடக்கும்போது, அதனடியில் இருக்கும் சென்சார்கள் தொடர்பு கொண்டு அச்சாலைக்கான சுங்கதைக் கழித்து விடும்”. அட!

    மெட்ரோ இரயில். ஸ்மார்ட் கார்டுதான் டிக்கெட். பயணத் தேவைக்கேற்றபடி அதையும் ரீசார்ஜ் செய்துக் கொள்ளலாம். கண்ணாடிக் கட்டடக்கலை நிபுனத்துவத்தை எடுத்துக் காட்டும் இரயில் நிலையங்கள். டிரைவரின்றி இயங்கும் ஆடோமேடிக் இரயில்கள். பிளாட்ஃபாரமும் கண்ணாடிக் கதவுகளால் மூடப்பட்டிருக்கிறது. இரயில் வந்து நிற்கும் போது, அதன் கதவுகளும், பிளாட்ஃபார்மின் கதவுகளும் ஒருசேரத் திறக்க ஏசியில் குளிர்ந்தபடியே இரயிலினுள் நுழையலாம். ஐயோ, ஃபர்ஸ்ட் கிளாசில் நுழைந்து விட்டேனோ என பயம் கவ்விக் கொண்டது. (பின்னே என்ன சார், மூல பௌத்திர நோட்டிஸ்கள் இல்லாவிட்டால் எப்படி?). இரயிலின் கோடிவரை விழிகளை ஓட்டினால், எல்லாமெ டாப் கிளாஸ். முதல் பெட்டி மட்டும் கோல்ட் கிளாஸ். அதற்குத் தனியாக கோல்ட் ஸ்மார்ட் கார்ட். நான் நினைத்ததை விட நான்கு ஸ்டேசன் முன்னாடியே இறங்க வேண்டி வந்தது. நிலைய வாயிலில் இருக்கும் ஆக்ஸெஸ் பாய்ண்ட்டில் ஸ்மார்ட் கார்டைக் காட்டிய போது, நான் பயணித்த தூரத்திற்கு மட்டும் உண்டான தொகையை கழித்துக் கொண்டு மீதியைக் காட்டியது டிஸ்பிளே. அட!

    மெட்ரோ பஸ். GPS கருவி பொருத்தப்பட்ட இப்பஸ்ஸில் அடுத்து வரப்போகும் மூன்று ஸ்டாபிங்கின் பெயர்கள் அதற்கான தூரம் எல்லாம் டிவியில் ஒளிர்கிறது. ஸ்டாப்பிங் வந்தா சொல்லுங்க என்று சகபயணியை நச்சரிக்க வேண்டியதில்லை. முக்கியமாக இதில் கண்டக்டரே இல்லை. இரயிலுக்கு எடுத்த அதே ஸ்மார்ட் கார்ட் இங்கும் செல்லுபடியாகும் (ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட போக்குவரத்து). இறங்கும் போது கதவருகே இருக்கும் கருவி பயணத்தொகையை ஸ்மார்ட் கார்டில் கழித்துவிடும். அட!

    அன்றைய அலுவல் முடித்து டாக்ஸியில் ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினேன். ரிசப்ஷனிஸ்ட்டிடம் சற்று நேரம் அளவளாவி விட்டு (இங்கே டிமாண்டுக்கு ஏற்ப, வார விடுப்பு நாட்களுக்கு ஏற்ப ரூம் வாடகை மாறிக் கொண்டே இருக்கும். அதைப் பற்றி மட்டும்தான் பேசினேன். வேறொன்றுமில்லை!) என் ரூமினுள் நுழைந்தேன். ரூம் கீயும் ஸ்மார்ட் கார்டுதான். கட்டிய தொகைக்கான நாட்கள் கடந்துவிட்டால் கதவு திறக்காது. சட்டென உணர்ந்தேன். மொபைலைக் காணவில்லை. ஹோட்டல் போனிலிருந்து என் எண்ணை அவசரமாய் அழைக்க, டாக்ஸி டிரைவர்தான் பேசினார். “இது சீட்டுக்கடியில் விழுந்து விட்டது. இப்போது ஒரு சவாரியை விடச் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். இருபது நிமிடத்தில் வந்து தருகிறேன்” என்றார் (ஹிந்தியில்). சொன்னபடி வந்து விட்டார். சவாரியை விட்ட இடத்திலிருந்து புதிய சவாரியாக மீட்டரை ஓடவிட்டு வந்திருக்கிறார். மொபைலைத் தந்து, மீட்டர் காட்டிய 24 திராம்-ஐ (துபாய் கரன்ஸி) மட்டும் பெற்றுக் கொண்டு சலாம் சொன்னார் அந்த பாகிஸ்தானி ட்ரைவர். அட!

    எவ்வூருக்குச் சென்றாலும், காலையில் வாக்கிங்கோ ஜாகிங்கோ செல்வது என் சிலநேரப் பழக்கம். அதன்படி துபாய் சாலைகளில் ஓட்டமாய்த் துவங்கினேன். தார் சாலைகளையும், அதை ஒட்டி இருக்கும் டைல்ஸ் நடைபாதைகளையும் தவிர்த்து விட்டால் எங்கும் மணல் மணல் மட்டுமே. அதில் ஓடியபடி காற்றுக்கும் வெளிச்சத்திற்கும் வழி விட்டு எழுப்பப்பட்ட வானளாவிய கட்டிடங்களை ரசித்தேன். அதனருகில் நின்றிருந்த கார்களில் ஒன்று மட்டும் மணலை அப்பிக் கொண்டிருக்க அதன் முகப்பு வைப்பரில் ஒரு துண்டு சீட்டு சொருக்கப்பட்டிருந்தது. அருகே சென்று படித்தால், துடைக்காமல் வைத்திருந்ததற்கு அபராதம் 100 திராம். ஓ! வியப்படைந்த எனக்கு வேறோரு விஷயம் உறுத்தியது. சாலைகளில் மழை நீருக்கு வடிகால்களைக் காணோம். மணல் அப்படியே நீரை உறிஞ்சும் விதமாக ஏதேனும் ஹைடெக்காக செய்திருப்பார்களோ எனத் தேடினேன். எதுவும் தட்டுப்படவில்லை. பின்பு விசாரித்ததில் தெரிந்தது. துபாயில் மழையே பெய்யாதாம். அடக் கடவுளே!

    அடடா துபாய்! – 2 : பாலைவனத்தில் பெல்லி டான்ஸ்

    அடடா துபாய்! – 3 : கலிகால இந்திரப்பிரஸ்தம்

    அடடா துபாய் – 4 : தமிழ் பேசிய பாகிஸ்தானி!

    அடடா துபாய் – 5 : அட்லாண்டிஸ் அதிசயங்கள்

     
  • சரசுராம் 12:06 pm on April 7, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி
    Tags: , அஹோபிலம், ஆந்திரா, , பயணம், ஸ்தல புராணம்,   

    அஹோபிலம் – பயணங்கள் ’முடிய’வில்லை 

    பயணங்கள் எப்போதும் சுகமானதுதான். அது யாருடன் எங்கே செல்கிறோம் என்பதைப் பொருத்து அதன் விளைவுகள் அமைந்தாலும், இடமாற்றங்கள் மனதிற்கும் உடம்பிற்கும் ஒரு  மாற்றம் தரவே செய்கிறது. அப்படி சமீபத்தில் நாங்கள் போன இடம் அஹோபிலம் – ஆந்திர மாநிலத்தில் கர்னூல் மாவட்டத்தில் இருக்கிறது. ஹைதராபாத்திலிருந்து சுமார் 330 கி.மீ. தொலைவு. கடப்பாவிலிருந்து 112 கி.மீ. நந்தியாவிலிருந்து 65 கி.மீ.

    ஹிரண்யனின் கிருதயுகத்தில் அரண்மனை இந்த இடத்தில்தான் அமைந்திருந்ததாம். பிரகலாதனின் பிராத்தனைக்கு அருள் புரிந்து ஆயிரம் தூண்களைக் கொண்ட மண்டபத்தில் ஒரு தூணை பிளந்து நரசிம்மராக நாராயணன் வெளிப்பட்டாராம். பிறகு ஹிரண்யனை அள்ளியெடுத்து மடியில் கிடத்தி நகங்களால் அவனது வயிற்றை கிழித்து வதம் புரிந்த இடம் இதுதான் என்பது இந்த ஸ்தலப் புராணம். (பக்த பிரகலாதன் படம் பார்த்தால் மேலும் புரியலாம்).  இதுதான் அரண்மனை என்று சில சிதலமானப் பாறைகளையும், இதுதான் பிரகலாதன் குருகுலத்தில் படித்தபோது எழுதின எழுத்துக்கள் என பாறையில் சில புரியாத கோட்டு அமைப்புகளையும் காட்டுகிறார்கள்.

    கோயில் பகுதிக்குள் நுழைந்த உடனேயே வாடகைக்கு கையில் மூங்கில் குச்சிகளை தந்து விடுகிறார்கள். கூச்சப்பட்டு வாங்க மறுத்தவர்கள் அதன் அருமையை கொஞ்ச தூரத்திலேயே உணர்ந்து கொண்டார்கள். நீரில்லாமல் காய்ந்த பவநாசினி நதி. ஆகவே, வழியெங்கும் பாறைகள்தான். அதுவும் வழுக்கு பாறைகள். மற்றும் செங்குத்துப் பாறைகள். மற்றவர்கள் உதவியில்லாமல் கடப்பது  நிறைய இடங்களில் சிரமமாயிருந்தது குச்சியின் உதவியுடன் தான் அதை ஓரளவு கடக்க முடிந்தது. இதில் பாட்டு சொல்லிக் கொடுக்கும் என் நண்பரின் மாணவர்கள் நாற்பது பேர் வந்திருந்தார்கள். கொஞ்ச தூரத்திலேயே அனைவரும் திரும்பி குருவிடம் புலம்ப ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சார் சரியா பாடாம தப்பு பண்ணியிருந்தா அங்கயே ஏதாவது தண்டனை கொடுத்திருக்கலாம். இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்து இம்போஸிஸன் கொடுக்கணுமா என்றார்கள். இன்னும் சிலர் முன்னாடியே சொல்லியிருந்தா சொத்தெல்லாம் எழுதி வச்சுட்டு வந்திருப்பனே என்றார்கள்.

    அஹோபில நரசிம்மர், ஜ்வாலா நரசிம்மர், வராக நரசிம்மர், மாலோல நரசிம்மர் என  நரசிம்மர் ஆலயங்களை ஏழெட்டாக பிரித்து அதையும் பல கிலோமீட்டர் இடைவெளிகளில் அமைத்திருக்கிறார்கள். சரிவர அமைக்காத பாதைகள். உருக்கும் வெய்யில்.  வழியில் கொண்டு போன பாட்டில் தண்ணீர் தவிர  வேறு தண்ணீர் வசதியில்லை. தண்ணீர் குடித்து மாளாத தாகம் வழியெங்கும் துரத்தியது. கவனம் தப்பினால் மரணம் என்கிற விதமாய் அதலபாதாளங்கள்.  மிக வயதான சில பெரியவர்களை அவர்களின் அதீத பக்தி நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது. 2,800 அடி உயரத்தில் உள்ள ஜ்வாலா நரசிம்மர் ஆலயத்தை நெருங்கும் போது பாதிப் பேர் இளைத்துப் போயிருந்தார்கள். இந்த அவதாரம் ஊட்டி கொடைக்கானல் போன்ற கொஞ்சம் கூலான இடத்தில் நடந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது. நரசிம்மரை டிரான்ஸ்பர் பண்ண முடியாதா என்று காய்ந்த உதடுகளில் நண்பர்கள் ஜோக்கடித்துக் கொண்டார்கள். தரிசனம் முடிந்து கீழே இறங்கும் போதே நிறைய பேருக்கு கால் வீங்க ஆரம்பித்து விட்டது.

    அடுத்த நாள். பவன நரசிம்மர் ஆலயம். அஹோபிலத்திலிருந்து 7 கிலோமீட்டரில் இருக்கிறது இந்த ஆலயம். நாங்கள் ஏழெட்டு ஜீப்புகளில் கிளம்பிக்கொண்டோம். கரடு முரடான பாதைகள். முள் புதர்களை கிழித்துக் கொண்டு அந்த வறண்ட ஒற்றை அடி பாதையில் ஜீப்புகளின் பயணம் ஒரு பிரமாண்ட தெலுங்கு படம் பார்க்கிற மாதிரி இருந்தது. நிறைய இடங்களில் ஜீப் ஒரு புறம் சாய்ந்து இரண்டு சக்கரத்திலேயே போனது. ஏற்ற இறக்கத்தில் எலும்புகள்  தளர்ந்துப் போவது போல் இருந்தது.  பத்து தூரிகள் ஒன்றாய் விளையாடின மாதிரி அடி வயிறு பயங்கரமாய் கலங்கியது. வழியெங்கும் எழுந்த புழுதி மொத்தமாய் மூடி எங்களை அடையாளம் தெரியாமல் கீழே இறக்கியது. அப்படியே ஏதாவது ஒரு படத்தில் நடித்திருந்தால் மேக்கப்பிற்கு அவார்ட் கிடைத்திருக்கும்.  கோயிலுக்குள் விடுவார்களா என்று எங்களுக்கு சந்தேகம் வந்தது. இறங்கி துணிகளை உதற ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு அரை கிலோ செம்மண் உதிர்ந்தது. அனைவரின் பிரார்த்தனைகளும் மேல் மூச்சு வாங்கத் தொடர்ந்தது. அனைவரின் கண்களிலும் ’பய’பக்தியை முதல்முதலாய் நான் அங்குதான் பார்த்தேன்.

    எங்கள் சுற்றுப்பயணம் தலை சுற்றும் அளவுக்கு இருந்தது. பயணம் முடிந்து ஊர் திரும்பும் போதும் அதன் தாக்கம், நடுக்கம் எங்களை தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. என்றாலும் இக்கட்டான இந்த மலைகளை குடைந்து கோயில்களாக கட்டியிருக்கும் மனித உழைப்பை நினைத்து ஆச்சர்யப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. இந்த ஆச்சர்யம் தவிர பயணம் தந்த பரவசம் நிறைய முகங்களில் தெரிந்தது. இது எங்களுக்கு கிடைத்த பெரும் பாக்கியம் என்பதாக இங்கே கூட்டிவந்த குருவிற்கு நன்றி சொல்லிக் கொண்டார்கள். எப்படியிருந்தாலும் பயணம் என்பது அனுபவம்தான். நம்மை மேலும் புதுபித்துக் கொள்ளும் ஒரு வாய்ப்பாகத்தான் எனக்கு தோன்றியது. புது இடமும் புது மனிதர்களும் நமக்கு ஏதோவொரு சொல்லிவிட முடியாத செய்தியை சொல்லி விட்டுத்தான் போகிறார்கள். மொத்ததில் பக்திமான்கள் தவிர சாகஸ சிங்கங்களும் ஒரு முறை அஹோபிலம் போய் வரலாம்.

    -சரசுராம்.

     
    • வடுவூர் குமார் 12:41 பிப on ஏப்ரல் 7, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      ஹூம்!முட்டி கழலாம இருக்கனும்.
      நல்ல அனுபவம்.

    • துளசி கோபால் 8:30 பிப on ஏப்ரல் 7, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      சாய்ஸுலே விட்டுறப் போறேன். உங்க இடுகை மூலமா நரசிம்மனைச் சேவிச்சாச்சு.

      நன்றி.

    • மணல்கயிறு விஜயசாரதி 10:34 பிப on ஏப்ரல் 7, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      //முள் புதர்களை கிழித்துக் கொண்டு அந்த வறண்ட ஒற்றை அடி பாதையில் ஜீப்புகளின் பயணம் ஒரு பிரமாண்ட தெலுங்கு படம் பார்க்கிற மாதிரி இருந்தது.// நல்ல உவமை சார். சுவாரஸ்யமா எழுதியிருக்கீங்க சரசுராம்.

    • REKHARAGHAVAN 8:44 பிப on ஏப்ரல் 8, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      பயணங்கள் என்றும் சுவாரசியமானவைதான். இருந்தாலும் என்னைப் போன்ற ருமாடிச வாதிகளுக்கு அஹோபிலமடத்தை படத்தில் பார்த்து தரிசித்து திருப்திப்பட வேண்டியதுதான். நல்ல வர்ணனை.

      ரேகா ராகவன்.

    • maamiyaarandmarumagal 1:09 பிப on மே 18, 2010 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      நாங்கள் அஹோபிலம் சென்று ஸ்ரீலஷ்மிநரசிம்ஹரை தரிசனம் செய்யும் நாளை எதிர் நோக்கி உள்ளோம். அதற்கு முடியாதவர்கள், சிங்க்ரிகோவில், பூவரசன்குப்பம் மற்றும் பரிக்கல் ஸ்ரீலஷ்மினரசிம்ஹரை தரிசனம் செய்ய முயற்சிக்கலாம்! இந்த மூன்று கோவில்களும் ஒரே நேர்கோட்டில் இருப்பது சிறப்பு!
      For more details, please visit; lordshrilakshminarasimhar.blogspot.com/
      and
      maamiyaarandmarumagal.wordpress.com/
      I stumbled upon Mr.SathyarajKumar’s chess Karuppu, vellai kattangal. From there on I got this Ahobilam details. Chess is my passion; More than that getting dharshans of Lord Shree Lakshmi Narasimhar gives me “aathma thirupthi”. I got both on this same site.
      Mr. SathyrajKumar, the tournament scene in Chennai is the same as in Washington DC. Here four to five hundred kids participate in Sat,Sun tournaments. The response is terrific. But only thing bothers me is the organisers’ apathy to get the things organised. (Like late start, they don’t know how many rounds will be played, arranging the tablles and chairs only on the last minute, delayed prize distribution function, microphone loving officials who forget finsih their speech to let the parents go home early)

    • uma Malik 4:42 முப on மார்ச் 8, 2011 நிரந்தர பந்தம் | மறுமொழி

      looking good

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
மறுமொழி
e
தொகு
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
நிராகரி